Υπάρχουν εμπειρίες που δεν χωρούν σε λέξεις την ώρα που συμβαίνουν. Μένουν στο σώμα, στη σιωπή, στο βλέμμα που αποσύρεται για να αντέξει. Και μόνο αργότερα – εκ των υστέρων – αρχίζουν να ζητούν νόημα. Το βιβλίο αυτό γεννιέται ακριβώς σε εκείνον τον ύστερο χρόνο. Στο χρόνο όπου ο επαγγελματίας υγείας επιστρέφει σε όσα έζησε, όχι για να τα διορθώσει, αλλά για να τα κατανοήσει. Να αναγνωρίσει τις άμυνες που τον προστάτευσαν, τις ενοχές που τον διαμόρφωσαν, και τη σχέση που, μέσα από τον πόνο, απέκτησε βάθος. Με γλώσσα που κινείται ανάμεσα στην κλινική σκέψη και την αφηγηματική προσέγγιση, το έργο φωτίζει τον αθέατο ψυχικό χώρο της φροντίδας: εκεί όπου το Εγώ παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στην επιθυμία, την απώλεια και την ευθύνη, εκεί όπου οι μηχανισμοί άμυνας δεν είναι παθολογία, αλλά τρόποι επιβίωσης και δυνατότητες μετασχηματισμού.
