Συνοψίζοντας, οι εκλεκτικές συγγένειες του Άκη Παπαντώνη με την γραφή του Ρέιμοντ Κάρβερ εντοπίζονται πρωτίστως στον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται και μεταδίδεται η δραματική ένταση. Το τραύμα των ηρώων αναδύεται μέσα από σιωπές, αποσπασματικές μνήμες, καθημερινές κινήσεις και φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες. Οι ήρωες δεν κατορθώνουν να αφηγηθούν ολοκληρωμένα την εμπειρία τους ούτε να οδηγηθούν στην αυτογνωσία. Μέσα από την οικονομία των εκφραστικών μέσων, το περιορισμένο περιστατικό αποκτά συναισθηματικό βάθος και αφήνει να διαφανεί μια πραγματικότητα πολύ ευρύτερη από αυτή που εκφέρεται ρητά. >>>

Στα είκοσι έξι διηγήματα υψηλών αυγουστιάτικων θερμοκρασιών και υπόκωφης έντασης, παίρνουν μέρος παιδιά που τρομάζουν στην ιδέα ότι δεν αγαπιούνται, έφηβοι, γονείς, γιαγιάδες, παππούδες, θείοι, θείες, (η αφηγηματική φωνή παίζει με το υποκείμενο και το αντικείμενο και στέκεται κυρίως στο οικογενειακό περιβάλλον εκθέτοντας πράξεις και συμπεριφορές), ζευγάρια σε ρήξη, πρόσωπα που μπαίνουν σε εικόνες, που βλέπουν τον παλιό τους εαυτό σε μια σειρά παλιών φωτογραφιών, θυμούνται στιγμές που διαμόρφωσαν το παρακάτω της ζωής τους, ταξιδεύουν, μετακινούνται, επιστρέφουν, πενθούν, χάνουν τη δουλειά τους, γυρεύουν μια δεύτερη ευκαιρία, ναυαγούν στα όνειρά τους. >>>

8 νέες προτάσεις ανάγνωσης >>>

Ιστορίες όπου οι πρωταγωνιστές, υποκείμενο και αντικείμενο ταυτοχρόνως, ο συγγραφέας τριτοπρόσωπα αφηγείται τις ζωές τους αριστοτεχνικά, σαν σε απολογισμό ζωής τελικά, «αναμετρώνται με όσα χάθηκαν, όσα δεν ειπώθηκαν και όσα δεν γίνεται πια να αλλάξουν». Η ανθρώπινη κατάσταση, εν κατακλείδι, σε όλο της το μεγαλείο, Αυγουστιάτικα όπου όλα βαδίζουν σημειωτόν, και η συνήθης βιασύνη μας μετατρέπεται σε στοχαστική αργοπορία, εμείς αντιμέτωποι με το χάος, εμείς αντιμέτωποι με τα λάθη μας, εμείς αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό. >>>