Σύντομα κείμενα που έχουν τη δική τους αυτοτέλεια, υπόσταση αυτόνομη, αλλά την ίδια στιγμή, είναι δύσκολο να μην τα προσεγγίσει κανείς μέσα από ένα είδος «αντιπαραβολής» με το καθεαυτό ποιητικό έργο του Θανάση Χατζόπουλου. Ίσως διότι τα χαρακτηρίζει εκείνη η εξαίσια αίσθηση ενός άφατου νανουρίσματος που κυριαρχεί και στα ίδια τα ποιήματα – ένα άφατο νανούρισμα που κατά ένα παράδοξο τρόπο δεν κοιμίζει, αλλά ξεσηκώνει, «ταξιδεύει» τον αναγνώστη. Μια προσωπική κατάθεση πάνω στις αφορμές, στα «παράθυρα», τις «πύλες» και τα «μυστικά περάσματα» που μόνον ο ποιητής ανακαλύπτει για να οδηγηθεί στον κρυμμένο, χαμένο θησαυρό – το ποίημα.

                                    Ηλίας Μαγκλίνης, Διαβάζω, Απρίλιος 1998

Το βιβλίο του Θανάση Χατζόπουλου Ρήματα για το ρόδο, που απαρτίζεται από 66 μικρά πεζά, χωρισμένα σε τρεις ισάριθμες ενότητες, είναι βιβλίο συναρπαστικό και ουσιώδες. Ίσως για πρώτη φορά νεότερος έλληνας ποιητής επιχειρεί, με θετικότητα και χωρίς ηττοπάθεια, μια απευθείας προσέγγιση του καθαρού όρου Ποίηση, μέσ’ από έναν λόγο ούτε στεγνά δοκιμιακό, ούτε ψυχρά θεωρητικό, ούτε στενά αφοριστικό, αλλά εντελώς ποιητικό.

Στρατής Πασχάλης, Το Βήμα, 9 Αυγούστου 1998

Ποιητής της ποίησης, όπως περιέγραψε ο Χάιντεγκερ τον Χαίλντερλιν, ο Χατζόπουλος ενσωματώνει σε καθένα από τα λαμπρά του σχεδιάσματα τις μυριάδες των φωτεινών σημείων που ορίζουν το σχήμα του ποιητικού μανδύα της ανθρώπινης ζωής, δίχως να ξεχνά το τεράστιο πλήθος των ανώνυμων ποιητών που, χωρίς να το ξέρουν, δίνουν μια λυρική λάμψη στην πραγματικότητα, ίσως επειδή από την σιωπηρή αποδοχή της ίδιας της ασημαντότητας πηγάζει και ξεκινάει το καλύτερο ποίημα.