Τα ενενήντα ποιήματα της «Μεταφυσικής του ορατού» ανοίγουν ρωγμές στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, για να φωτίσουν την εσωτερική πορεία μας προς την αυτογνωσία. Θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αυθεντία του ορατού και του αποδείξιμου ως μοναδικών φορέων αλήθειας, η συλλογή καταλήγει στην ανάγκη επιστροφής στην εμπειρία ως σοφία -σε εκείνη τη λεπτή, αόρατη περιοχή όπου το βλέμμα παύει να αρκεί και αρχίζει η ουσιαστική θέαση.
