Καθυστερείς, αλλά σου αξίζει η αναμονή.
Να σε περιμένω, κι εσύ να περιμένεις
τον πατέρα με σάρκα και οστά –
μετά το τέλος.
Νιώθεις τον πατέρα αδερφό
όταν με αποκαλείς κατεχόμενό σου,
κι εγώ σε νιώθω συνοδοιπόρο,
δίδυμο εαυτό –
η ομοιότητα που διώχνει τον φθόνο
και η έχθρα αδύνατη ή παράλογη.
Όταν λοξοδρομώ, με διορθώνεις,
αλλά ποτέ εμένα.
