ΤΥΡΑΝΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ

Τύραννοι και αρουραίοι
είναι πάντα
απροσκάλεστοι μουσαφιραίοι.

Νύχτα μπαίνουν στο κελάρι
που ’ναι πάντα
γεμάτο με ξένο στάρι.

Τρώνε πίνουν του σκασμού
κι όπως πάντα
ξοδεύουν τους κόπους του λαού.

Βασίλειό τους το σκοτάδι
και φεύγουν πάντα
αφήνοντας το μαγαζί ρημάδι.

Μην ξεχνάτε τη ζημιά
αλλά δικάστε πάντα
με της Θέμιδος τη ζυγαριά.

Η δικιά τους τιμωρία
είναι πάντα
η δικιά μας σωτηρία.

Βγάλτε τους στον ήλιο το μεσημεράκι
και μια για πάντα
θα λιώσουν σαν μαλακό κεράκι.

*

Ο ΑΝΟΗΤΟΣ ΣΟΦΟΣ

Κι είπε κείνος ο ανόητος σοφός
ότι η γη κινείται, κι είναι στρογγυλή,
και την κοιλιά της μέτρησε με χρυσή κλωστή.

Κι αμέσως απαντήσαμε, εμείς οι γνωστικοί
ότι αυτά είναι μεγάλα παραμύθια
κι ότι η γη είναι τετράγωνη και ίσια.

Αλλά αφού επέμενε στη δικιά του γνώμη,
τον σύραμε μπροστά στον μέγα δικαστή,
το λάθος και την πλάνη να παραδεχτεί.

Εκεί βέβαια αμέσως ομολόγησε
ότι είχε πει μεγάλο ψέμα,
και δεν εχύθη το δικό του αίμα.

Αλλά η ανοησία δεν έχει όρια,
και γι’ αυτό δεν πρέπει ν’ απορείτε
που φεύγοντας μουρμούριζε «κι όμως κινείται».

*

ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ

Μέσα σε χρυσό κλουβί
πολύχρωμο πουλί μοιρολογεί.
Έχει μπόλικο φαΐ, νερό
και καλό αφεντικό.
Μα σαν βρει την ευκαιρία
θα πετάξει στην ελευθερία.
Εκεί δεν ξέρει πού θα βρει τροφή,
αλλά πίσω δεν γυρίζει στο κλουβί.
Σε λίγο θα πεθάνει, μα δεν έχει σημασία,
γιατί ζει τη δικιά του ελευθερία.

Αλίμονο στα ανθρωπάκια
που ζούνε σε κλουβάκια,
και χωρίς σκέψη και ντροπή,
του αφέντη εκτελούν την κάθε εντολή.
Άσε που κάνουν και χαρούλες
χοροπηδώντας πάνω στις βεργούλες
κρύβοντας την ανοιχτή πληγή
απ’ τη δικιά τους την υποταγή.
Κι αν τύχει και βγουν απ’ το κλουβί
αμέσως θα γυρίσουν στο νερό και το φαΐ.

*

ΟΙ ΝΑΥΑΓΟΙ

Ο καπετάνιος ο μικρός
αρμάτωσε βαρκούλα με κάτασπρα πανιά
και κίνησε για την απέναντι στεριά.

Στην πλώρη σήκωσε τον φλόκο,
τα όνειρά του κρέμασε στην κουπαστή
στα χέρια πήρε τιμόνι και κουπί.

Σίγουρος γι’ αυτό του το ταξίδι,
ο αέρας κόπασε, η θάλασσα γαλήνη,
παίζει με το γαλανό νερό το λυγερό δελφίνι.

Μα σε λίγο ο καιρός αγρίεψε
και δοκιμάζει το μικρό σκαρί του
μαζί με την άμαθη ψυχή του.

Πολύ ξανοίχτηκε στ’ ανταριασμένο πέλαγος
χωρίς να λογαριάζει τ’ αφρισμένα κύματα
και της καταιγίδας τα κρυφά μηνύματα.

Να που η νύχτα έφτασε γοργά
μες στο σκοτάδι, δεν ξέρει πού να πάει,
χάνεται και κουτουρού τραβάει.

Θαλασσοδέρνεται μες στη σκοτεινή νυχτιά
και προσμένοντας να ξημερώσει η μέρα
δεν αγροίκησε την ύπουλη την ξέρα.

Τα βράχια της τα μυτερά
τσακίζουν το μικρό σκαρί του
χωρίς να πάρουν τη ζωή του.

Πολλοί οι ναυαγοί σ’ αυτόν τον άγριο βράχο,
μα ο καθένας κλώθει στη δικιά του τη φωλιά,
κάνοντας παρέα μόνον με θαλασσινά πουλιά.

Νιώθουν ότι παγιδεύτηκαν εδώ,
ανάμεσα στις κοφτερές λεπίδες,
κι έχασαν κουράγιο και ελπίδες.

Βλέπουν τις άλλες βάρκες να περνούν
και ματώνει η ταλαίπωρη καρδιά τους
που ανάμεσα σ’ αυτές δεν είναι κι η δικιά τους.

Ποτέ δεν θα φτάσουνε εκεί που καρτερούσαν,
ούτε θα πάρουν απ’ τη ζωή το μερτικό τους,
γιατί εδώ τους έριξε το άθλιο το ριζικό τους.

Τους στοιχειώνει το ατελείωτο ταξίδι,
και κάνουν όνειρα τρελά κι αλαργινά
που ποτέ δεν βγαίνουνε αληθινά.

Αυτός είναι, ο αβάσταχτος καημός,
σ’ αυτήν εδώ την καταραμένη ξέρα,
«που η ζωή τους χάνεται, μέρα με τη μέρα».