Με γλώσσα αιχμηρή και συνάμα υπερρεαλιστική, βασισμένη στο αστικό τοπίο και στις εικόνες που το συνοδεύουν, τα ποιήματα συνομιλούν με θέματα όπως η ταυτότητα, η φθορά, η μνήμη, η κοινωνική αγωνία και η σχέση μας με τον χρόνο. Ο αναγνώστης έρχεται έτσι σε επαφή με τον άνθρωπο σε όλες του τις αντιφάσεις — από το φθαρτό σώμα ως την ανθεκτικότητα της λέξης και αντιστρόφως· πρωτίστως, όμως, ξαναγνωρίζει τον κόσμο (του) μέσα από το έσχατο «λογισμικό» της ποίησης.
