Υπάρχει μια σκοτεινή ενέργεια που ελκύει τα πάντα στη μαύρη τρύπα της εξαφάνισης. Δεν μπορούμε να φύγουμε από αυτό που αξίζει εύκολα. Είναι ο έρωτας που θα έρθει, μια ελπίδα ζωντανή. Εδώ που έφτασες δεν το επέλεξες αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο μπορείς ακόμα κάτι να κάνεις γι΄ αυτό. Η ορθάνοιχτη παλάμη σου ακόμη παραμένει ανοιχτή, για να πιάσεις τα εργαλεία του πολέμου ή της αρετής και να φτάσεις στο σκοπό σου. Αν είναι αυτός ο σκοπός σου οικουμενικός, ακόμα καλύτερα. Ο Έρωτας που από τα μάτια μπαίνει και μας βασανίζει ως που να ξαναβγεί. Ο Έρωτας είναι λαμπερό φως και φωτίζει όλες τις σκοτεινές γωνίες και τα ερμάρια της ψυχής. Αυτός που αισθάνθηκε την απάτη του Έρωτα, οδηγείται στη φυσική κατάρρευση και στο ηθικό γκρέμισμα και έχει το πικρό αίσθημα ότι η ύπαρξή του έχασε την αξία της και ο κόσμος δεν έχει κανένα νόημα πια γι αυτόν. Στον Έρωτα, του αρέσει να πληγώνει. Εμφανίζεται σαν ο εξολοθρευτής της μιζέριας, της κακομοιριάς και της δυστυχίας.  Όλα περιστρέφονται γύρω από δύο μεγάλες δυνάμεις. Τις ιδέες και τις γυναίκες. Ο Έρωτας δεν εκβιάζεται, αλλά πρέπει να γίνεις αντάξιός του για να σου δοθεί.

 

Η συντροφική οδύνη της απελπισίας, της απουσίας κάθε νοήματος από τα πράγματα, το μηδέν χωρίς ουσία. Είναι προσωπική η οδύνη σου ή αισθάνεσαι την συλλογική οδύνη; Να μπορείς να αντέχεις την οδύνη. Να μπορείς να αντέχεις το μίσος εναντίον σου. Με το θνήσκειν φανερώνεται ότι ο θάνατος συγκροτείται οντολογικά από ύπαρξη και αυτή είναι η οδύνη μας. Στο εδώ-Είναι υπάρχει  σίγουρα μια αδιάκοπη μη-ολότητα που βρίσκει το τέλος της με τον θάνατο. Η οδύνη δεν έχει τέλος και αντέχει όσο την ανεχόμαστε. Οι άνθρωποι υποφέρουν. Αδημονούν το ανέλπιστο. Αγωνία και γαλήνη παίζουν αντιφατικά κοντά στην άβυσσο. Το γίγνεσθαι της οδύνης το παρακολουθούμε αγέρωχα. Με φυγή προς τα εμπρός για να αποφύγουμε την οδύνη. Πόνος και οδύνη εξυπηρετούν την παθητικότητα. Κάθε κριτική του πολιτισμού αστοχεί στην οδύνη. Στην καρδιά της οδύνης κείται αυτό που μένει αναλλοίωτο. Τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτό που υποφέρει και αδιαφορεί για όλα και στα οποία συγκλίνει η σχέση όλων των αναφορών της οδύνης. Η συστατική οδύνη του ανθρώπινου Είναι, παραμένει και υποφέρει μέσα στο άνοιγμα του Είναι.

 

Μόνο αναλύοντας τη φύση του ανθρώπου και ξεσκεπάζοντας τις αντιφάσεις που υπάρχουν ανάμεσα στα πραγματικά του συμφέροντα και στα συμφέροντα που του επιβάλλονται από μια δοσμένη κοινωνία, μπορούμε να φτάσουμε σε αντικειμενικά έγκυρους κανόνες που πρέπει να ανακαλύψουμε. Μόνο αν αναγνωρίσουμε τα αίτια της αμφιβολίας, μπορούμε να ξεπεράσουμε την παράλυση θέλησης που πηγάζει από το εσωτερικό αίσθημα αδυναμίας. Οι κανόνες κατασκευάζονται πάντα από μια εξουσία που βρίσκεται πέρα από τη δύναμη του ατόμου. Η εξουσία διατάσσει να θεωρείται η υπακοή σαν η σπουδαιότερη αρετή και η ανυπακοή σαν το κυριότερο αμάρτημα. Ο άνθρωπος υπάρχει ως δυνατότητα για τη δυναμική πραγμάτωση της ελευθερίας του. Στον άνθρωπο δίνεται η δυνατότητα να είναι ο εαυτός του και όχι το παθητικό αποτέλεσμα των καταστάσεων που έχει βρεθεί. Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος γι αυτό που είναι, εκλέγει αυτό που είναι, έστω κι αν αυτή η εκλογή είναι τελικά μια αποτυχία. Το πάθος της εσωτερικότητας είναι η αλήθεια. Όλοι γνωρίζουμε πως υπάρχουμε, αλλά το δύσκολο είναι να υπάρχεις υπερβαίνοντας συνειδητά την ύπαρξή σου, να είσαι αιώνιος και συνάμα παρόν στο γίγνεσθαι. Ο άνθρωπος ταυτίζει την αλήθεια με την ύπαρξή του, τη στιγμή που ενώνει το άπειρο με το πεπερασμένο, τη συγκεκριμένη στιγμή που υπερβαίνει την ύπαρξή του. Εκείνη τη στιγμή η ύπαρξη αποκτά άπειρο πάθος. Τη μοναδική στιγμή του άπειρου πάθους, ο άνθρωπος γίνεται αιώνιος πνευματικά -παραμένοντας αυτός που είναι.