Ναυαγοί που ξεβραστήκαμε στις ξέρες των καιρών, αναζητάμε άσυλο σε κρυφά ακρογιάλια για να αλιεύσουμε όνειρα. Η πράξη μας κρίνεται παράνομη, αφού συνιστά αντίσταση απέναντι σε κάθε απαγόρευση και καταπίεση.
Η παρούσα ποιητική συλλογή ισορροπεί ανάμεσα στο φως και τη σκιά, και μετουσιώνει τη σιωπή σε φωνή. Κάθε ποίημα έχει έντονο κοινωνικό και υπαρξιακό υπόβαθρο και λειτουργεί ως καταφύγιο, όπου ο άνθρωπος συναντά τον εαυτό του, ακόμα κι όταν οι σειρήνες της εποχής τείνουν να τον αποπροσανατολίσουν από το κυνήγι των ονείρων του.
