Ακόµα και οι προνοµιούχοι και οι ισχυροί θέλουν να ανήκουν στην «αριστοκρατία του περιθωρίου», στη νέα αυτή κάστα των θυµάτων, υποκαθιστώντας, στην ουσία, τους πραγµατικά δυστυχισµένους. Η υιοθέτηση του ρόλου του παρία, ο ναρκισσισµός του αποσυνάγωγου, ο συναγωνισµός µεταξύ όσων θεωρούν ότι ανήκουν στους αδικηµένους της Ιστορίας γνωρίζουν ηµέρες δόξας. Το µήνυµα των καιρών µας είναι ένα, «υποφέρω, άρα υπάρχω», δηλαδή «είµαστε όλοι θύµατα και έχουµε το δικαίωµα να λυπόµαστε τον ίδιο µας τον εαυτό».
Θα είναι άραγε ικανές οι νέες γενιές, οι χαϊδεµένες, υπερευαίσθητες και φοβισµένες, να αντιµετωπίσουν τον χαοτικό κόσµο που µας περιβάλλει και που τις περιµένει;
