Ἡ ἄνοιξη μπαίνει κι ἡ μητέρα μου γίνεται ἄλλος ἄνθρωπος. Πάει, γυρίζει, τή βλέπω νά στέκεται, νά στυλώνει τ’ αὐτί στήν αὐλή, στόν κῆπο καί ν’ ἀφουγκράζεται. Ξάφνου μονότονο, μοναχικό, χτυπητό «κούκου κούκου» πέρα ἀπό τά πλάγια. Κι ἡ μαμά γελάει καί λάμπει στό πρόσωπο «Τόν τσάκισα!», λέει σέ μένα, πού θά πεῖ «τόν νίκησα» στή γλώσσα της καί πιά ἦταν ξαλαφρωμένη. Σηκωνόταν μέρες ἀπό τό χάραμα νά μή τήν πετύχει στόν ὕπνο ἄπλυτη καί νηστική. Ὁ κοῦκος δέν ἀκουγόταν κι αὐτή πηγαινοερχόταν ἀνήσυχη. Τώρα πού «τόν τσάκισε» μποροῦσε νά συνεχίσει ἤρεμα τή δουλειά της, ὅπως μιά ζωή, αἰῶνες.... 
Ἡ ὀμορφιά τοῦ θάρρους πού παίρνει ἄνθρωπος, σέ τελική ἀνάλυση, νά καταδαμάσει τή φύση – τόν φόβο μπροστά στά φαινόμενα πού μάχονται καί τόν ἀπειλοῦν νά τόν συντρίψουν. Κι αὐτός στέκει ἔναντί τους περήφανος καί λέει χαμογελώντας: «Τόν τσάκισα!»
... Μάταια ψάχνομε καί ψάχνομε ἐμεῖς οἱ χαρτοφαγάδες, ξοδεύοντας φῶς στήν ἐπανάληψη, στό μασούλισμα τῶν ἰδεῶν, διαλογίστηκα. Ἐδῶ ἡ ζωή εἶναι ἁπλή, αἰώνια, στίς πηγές της, στίς βασικές της ἀξίες. Τίποτα ἄλλο.