Μπορεί άραγε μία χώρα να ελπίζει σε  έξοδο από το τέλμα της παρακμής, όταν:

●  Στελέχη του ανώτατου δημοσιονομικού δικαστηρίου της και σύζυγοι αυτών, Διευθυντής κόμματος του κοινοβουλίου και η σύζυγός του, υπουργός και διευθύντρια του πολιτικού του γραφείου καθώς και υιός υπουργού λειτουργούν ως καταχραστές δημοσίου χρήματος;
●  Το Ελεγκτικό Συνέδριο, ανώτατο δημοσιονομικό δικαστήριο της χώρας αρνείται επίμονα την εξέταση πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων διασπάθισης δημοσίου χρήματος και λειτουργεί ως συνήγορος υπεράσπισης των διασπαθιστών;
●  Το ίδιο δικαστήριο αρνείται πεισματικά την επιστροφή στο Δημόσιο προκλητικά παράνομων αποζημιώσεων και χρειάζεται δεκαοκτώ ολόκληρα έτη (2003 -2021), για να παραδώσει έναν ημιτελή, μεροληπτικό, σκοπίμως ατεκμηρίωτο και με παιδαριώδη σφάλματα έλεγχο, προκειμένου να συγκαλύψει κατάχρηση δημοσίου χρήματος στην οποία συμμετείχαν στελέχη και σύζυγοι στελεχών του Ελεγκτικού Συνεδρίου
●  Διαδοχικοί πρόεδροι του ίδιου δικαστηρίου  εθελοτυφλούν μπροστά σε  αδιάψευστα τεκμήρια προκλητικά παράνομων αποζημιώσεων που εισέπραξαν ακόμη και στελέχη ή σύζυγοι στελεχών του;
●  Ένας απλός διοικητικός υπάλληλος εξαναγκάζει επί σειρά ετών το ανώτατο δημοσιονομικό δικαστήριο σε ουσιαστική ακύρωση ή σε διαδοχικές διορθώσεις εκθέσεων κατασταλτικού ελέγχου, καταδεικνύοντας την πλήρη αναξιοπιστία του;
●  Δικαστικό Συμβούλιο Εφετών αγνοεί προκλητικά πλήρως στοιχειοθετημένη παραπεμπτική Εισαγγελική πρόταση για κατηγορηθέντες επί σωρεία κακουργηματικών πράξεων εις βάρος του Δημοσίου και εκδίδει απαλλακτικό Βούλευμα  χωρίς τον παραμικρό έλεγχο του αποδεικτικού υλικού της δικογραφίας, με μοναδικό κριτήριο την παντελώς αόριστη και ατεκμηρίωτη επίκληση της καλής πίστης;
●  Αλλεπάλληλες ηγεσίες του Υπουργείου Οικονομικών στην καλύτερη περίπτωση ολιγωρούν και, στη χειρότερη, υπονομεύουν τις προσπάθειες για ανάκτηση  παράνομων αποζημιώσεων;
●  Μπορεί όλα τα παραπάνω να λειτουργούν ανεξάρτητα και όχι διάλληλα;
Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που ανακύπτουν μέσα από την ανάγνωση αυτού του χρονικού και των αδιάσειστων τεκμηρίων που το συνοδεύουν. Ο αναγνώστης μπορεί να οδηγηθεί σε ασφαλείς απαντήσεις και να αντιληφθεί το εύρος των παθογενειών που στιγματίζουν το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα .
Τίποτα δεν είναι τυχαίο και, παρά τη σχετικά πρόσφατη χρεοκοπία, η ιστορία της χώρας μοιάζει να επαναλαμβάνεται.
Πού πάει η Ελλάδα; Πού πάμε όλοι μαζί;

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)