Στα κείμενα που συναπαρτίζουν τον παρόντα τόμο συζητούνται, μεταξύ άλλων, η αμφισβήτηση της ποιητικής πράξης, άρρηκτα συνυφασμένη με το επίμονο σμίλεμα των λέξεων, ο αιχμηρός συνδυασμός ελεγείας, ειρωνείας και σάτιρας, η ταλάντευση ανάμεσα στην επίγνωση μιας πολιτικής, κοινωνικής, υπαρξιακής ήττας και στην ανυποχώρητη αντίσταση. Προσεγγίζεται, επίσης, ο ποιητικός και κριτικός διάλογος του Λεοντάρη με τον Καρυωτάκη, η υποδοχή του έργου του, οι διασταυρώσεις του με άλλους καλλιτέχνες και στοχαστές.
Τα ποιήματα συμβαίνουν, έχει γράψει ο Βύρων Λεοντάρης. Συμβαίνουν εντός της εποχής τους: την κατοικούν, τη μελετούν, τη διαθλούν, την αντιμάχονται. Παράλληλα, συμβαίνουν εντός του πεδίου του λόγου, διερευνώντας και διευρύνοντάς το, ανασκάπτοντας ή υποσκάπτοντάς το. Συμβαίνουν και εντός του ποιητή ή της ποιήτριας, όπως και εντός της αναγνώστριας ή του αναγνώστη: θέτουν ερωτήματα, ιχνηλατούν αδιέξοδα, μας ταράζουν, μας αποσυντονίζουν, μας αναπροσανατολίζουν.
Σε αυτές τις διεργασίες επικεντρώνεται η πολύπλευρη μελέτη των κειμένων ενός δημιουργού ο οποίος μας καλεί να σταθούμε «σ’ ὅ,τι ἔχει μείνει ἀτέλειωτο καί μᾶς προσμένει / σ’ ὅ,τι ἔχει μείνει ἀνένδοτο».
