Καθώς η διάταξη του άρθρου 129 ν. 4412/2016 φαίνεται να υπερβαίνει μία θέση περιορισμένης εφαρμογής των κανόνων του ΑΚ, που γινόταν αποδεκτή τόσο από τη θεωρία όσο και από τη διαμορφωθείσα νομολογία των διοικητικών δικαστηρίων επί των δημοσίων συμβάσεων, η μελέτη επικεντρώνεται στην εφαρμογή των διατάξεων του ΑΚ περί της ανώμαλης εξέλιξης της δημόσιας σύμβασης (αδυναμία παροχής, υπερημερία οφειλέτη και δανειστή, πλημμελής εκτέλεση της παροχής), καθώς και τη δυνατότητα συμπληρωματικής εφαρμογής των διατάξεων του ΑΚ περί των αμφοτεροβαρών συμβάσεων, έχοντας υπ’ όψιν ότι οι κανόνες του ΑΚ δεν εφαρμόζονται αυτούσιοι, λόγω της παραμέτρου του δημοσίου συμφέροντος.
Εκκινώντας από μία θέση ότι το ιδιωτικό δίκαιο δεν συνιστά ξένο σώμα εντός του διοικητικού, αλλά και την επιταγή πλέον του νομοθέτη –διά του άρθρου 129 ν. 4412/2016– η συμπληρωματική εφαρμογή του ΑΚ να επεκταθεί πέραν εκείνων των διατάξεων που εκφράζουν τη γενική αρχή της καλής πίστης, το παρόν βιβλίο φιλοδοξεί να συνεισφέρει με πρακτικές λύσεις μέσα από την εξέταση των ανωτέρω ζητημάτων.


