Με φόντο τη Θεσσαλονίκη και τον Όλυμπο, το βιβλίο αυτό καταγράφει δύο παράλληλες πορείες: εκείνη ενός νέου που η αίσθηση της αδικίας τον οδηγεί στα άκρα, και εκείνη ενός ποιητή που η υπερβολική ευαισθησία τον καταναλώνει. Μέσα από πυκνούς διαλόγους, σκηνές πολιτικής διαφθοράς και στιγμές ακραίας τρυφερότητας, το κείμενο εξετάζει τις συνέπειες μιας κοινωνίας που επιβραβεύει την αναισθησία και τιμωρεί τη συνείδηση. Ένα έργο που αρνείται τη λήθη και επιμένει στο ανεπίλυτο.
