Οι πόνοι όμως, δυστυχώς, δεν υπακούουν στις αποφάσεις των ανθρώπων. Μόνο ο χορός και ο ύπνος μπορούν να τους ημερέψουν. Κι ο Χάροντας που αρνείται να τους επιβιβάσει, γιατί είναι βαριοί οι πόνοι, και η βάρκα του θα βουλιάξει σύψυχη στα νερά της Αχερουσίας. Τους αφήνει μόνους να στροβιλίζονται στον απάνω κόσμο, να ψάχνουν να βρουν καινούργιο άνθρωπο να τους φιλοξενήσει και να τον βαλαντώσουν. Αν παραμείνουν άστεγοι, μαζεύονται όλοι μαζί, γιγαντώνουν, φουντώνουν, και είναι ικανοί να γκρεμίσουν τον Κόσμο ολόκληρο. Είναι επικίνδυνος ο άστεγος συλλογικός πόνος. Φωτιά είναι που μπορεί να πυρπολήσει το Σύμπαν...
«Τι κάνεις ψυχούλα μου τις νύχτες;».
«Βάνω φωτιές αφέντη μου».
«Τι κάνεις αφέντη μου τις νύχτες;».
«Καίγομαι ψυχούλα μου», συνομιλεί με τα μέσα του…
Τρέχει ο Θεός για να σωθεί από την οργή του Ανθρώπου…
