Ο Θ. Τριαρίδης, κυριευμένος από μια ντοστογεφσκικού τύπου εμμονή με τα ηθικά διλήμματα, δομεί το συγγραφικό του σύμπαν πάνω σε επαναλαμβανόμενους κύκλους ιστορικής βίας, υποκαθιστώντας την απουσία του Θεού με τη λατρεία μιας υπαρξιακής ηθικής. Έτσι, το σύνολο του πνευματικού του έργου μπορεί να εκληφθεί ως μια ιδιότυπη διατριβή περί ηθικής και προσωπικής ευθύνης αναδεικνύοντας τα καίρια θεματικά και ηθικά δίπολα της βίας και της αγάπης ή του καλού και του κακού.
