Έφτασε στη Μαδρίτη με δύο νέους αριθμούς τηλεφώνου σε μια ατζέντα γεμάτη αναμνήσεις από το παρελθόν. Ίσως θα ήταν καλύτερα να βάλει ένα τέλος στην υπερβολική ενδοσκόπηση, να πάψει να κρυφοκοιτά κάποια ονόματα –ήδη μισοσβησμένα πια–, ακολουθούμενα από αριθμούς που ως επί το πλείστον θύμιζαν σκιές επιτηδευμένων συναντήσεων, υποσχέσεων που δεν τηρήθηκαν, ενός αχρείαστου κομφορμισμού. Έτσι, τις πρώτες ημέρες την καταχώνιασε, υποκύπτοντας σε έναν τουριστικό ενθουσιασμό, προσποιούμενη ότι θα έμενε σε αυτή την πόλη μόνο για λίγες εβδομάδες, και παρατείνοντας τη διαμονή της σε εκείνο τον σκοτεινό ξενώνα στο κέντρο, όπου ακούγονταν ξένες λαλιές: η ηχώ των διερχόμενων ταξιδιωτών. Η εύρεση εργασίας αποδείχτηκε δύσκολη υπόθεση.

Πίστευε ότι η επαφή που της είχε δώσει η Μαριέλα πριν την αναχώρησή της ήταν σίγουρη. Της είχε πει ότι δεν θα έβγαζε πολλά, αλλά θα μπορούσε να ζήσει στη Μαδρίτη αν μοιραζόταν το διαμέρισμα με έναν συγκάτοικο, παρόλο που δεν θα είχε σύμβαση εργασίας. Ήταν τυχερή που είχε γεννηθεί στην Ισπανία· τουλάχιστον δεν θα χρειαζόταν να ανησυχεί για τη διευθέτηση των εγγράφων μετανάστευσης. Σχημάτισε τον αριθμό που ήταν δίπλα στο όνομα του Λουίς και κατάφερε να τον βρει με τη δεύτερη προσπάθεια. Η εταιρεία βρισκόταν σε μια τοποθεσία μακριά από την πρωτεύουσα. Για να φτάσει εκεί, έπρεπε να πάρει το μετρό έως τη Μονκλόα και ένα λεωφορείο που την άφησε κοντά στο επιχειρηματικό κέντρο όπου δούλευε ο Λουίς. Την πλησίασε λίγο βιαστικά, αν και με το πλατύτερο χαμόγελο. Αλλά η εταιρεία ήταν έτοιμη να βάλει λουκέτο: «Το punto.com έχει πέσει κατακόρυφα» της είπε. Η Κλαούντια βίωσε την πρώτη της απογοήτευση –που βάθαινε καθώς περνούσαν οι μέρες–, αποκλεισμένη στην οικειοθελή εξορία της που επιδείνωνε την απέλπιδα προσπάθειά της να βρει έναν τρόπο να κερδίζει τα προς το ζην. Προσπάθησε με άλλες εταιρείες που ήταν κυρίαρχες στην αγορά, με τα μέσα ενημέρωσης και τα γραφεία τύπου μεγάλων επιχειρήσεων. Οι απαντήσεις που λάμβανε κυμαίνονταν από τη σιωπηλή διάκριση που προκαλούσε η προφορά του Μπουένος Άιρες, έως την παραλαβή μιας επιστολής που την ενημέρωνε ευγενικά για τη συμπερίληψη του ονόματός της σε μια βάση δεδομένων που δεν της έλεγε τίποτα.

Ένα απόγευμα, επιστρέφοντας εξαντλημένη από την άκαρπη αναζήτησή της, σωριάστηκε στο κρεβάτι. Καθώς προχωρούσε το βράδυ, το σκοτάδι έμοιαζε να προβάλλει τις σκιές ενός μέλλοντος που δεν συνέπιπτε καθόλου με τις επιθυμίες της. Βγήκε τρέχοντας στον δρόμο. Η οσμή των φαγητών τής φαινόταν πιο έντονη. Της είχαν μιλήσει για τους γκροτέσκους καθρέφτες στο σοκάκι του Γάτου. Έμεινε σταματημένη μπροστά στις παραμορφωμένες εικόνες που αντανακλούσαν τη μορφή της, επιβεβαιώνοντας το μη πραγματικό του φαίνεσθαι. Αφού έχασε την αίσθηση του χρόνου και ξέχασε τις μυρωδιές από τις κουζίνες, άκουσε μια γνώριμη προφορά. Πίσω της, στην πόρτα ενός εστιατορίου, ένα αγόρι μοίραζε το μενού της ημέρας. Η Κλαούντια πήρε ένα και, δίχως να τον κοιτάξει, τον ρώτησε πόσον καιρό ήταν στη Μαδρίτη. Ήταν κοινωνιολόγος, με μεταπτυχιακό, και δεν είχε καταφέρει να βρει κάτι άλλο εδώ και τέσσερις μήνες. Έτσι, περνούσε τις μέρες του ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να δοκιμάσουν τις λιχουδιές αυτού του μινιμαλιστικού περιβάλλοντος. «Εδώ είμαστε όλοι Αργεντινοί. Ήρθαμε για να μείνουμε και κανείς μας δεν ονειρευόταν αυτήν τη δουλειά. Αλλά τα χρήματα δεν είναι άσχημα». Η Κλαούντια κοίταξε το εστιατόριο, εκλεπτυσμένο και απρόσωπο, όπως όλα τα μέρη που δεν αποκαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα. Καθώς τα μάτια της βυθίζονταν στα βάθη ενός κουτιού που είχε σπειροειδές σχήμα, το αγόρι τής ζήτησε να περάσει μετά τις δέκα για μια μπίρα. Επιστρέφοντας στο δωμάτιό της, με την πρόταση να στριφογυρίζει ακόμη στο κεφάλι της, θυμήθηκε το δεύτερο νούμερο τηλεφώνου.

Ένας αριθμός και ένα όνομα· κανένα άλλο στοιχείο. Το προσπάθησε με κάθε τρόπο και κέρδισε τελικά μια πρόσκληση για ψητό μοσχαρίσιο κρέας το Σαββατοκύριακο. Ο Μάρκο ήταν κι αυτός Αργεντινός. Η ιδέα μιας συγκέντρωσης συμπατριωτών δεν την ενθουσίαζε. Υποψιαζόταν ότι όλοι θα φορούσαν επώνυμα μπλουζάκια, τζιν και τζελ μαλλιών για να αναδείξουν τον ατημέλητο χαρακτήρα ενός μοντέρνου χτενίσματος. Ακόμα κι αν δούλευαν και τα Σάββατα και τις Κυριακές για δώδεκα ώρες σε ελεεινές λέσχες τυχερών παιχνιδιών, θα προσποιούνταν. Θα προσπαθούσαν να εξωραΐσουν την εμπειρία τους στην Ισπανία, χωρίς να κάνουν υπερβολικά συμβιβαστικές νύξεις για τη χώρα που δεν γνώριζαν ή στην οποία δεν μπορούσαν να επιβιώσουν. Αλλά η Κλαούντια ήξερε ότι έπρεπε να φύγει. Η επιβίωσή της στη Γηραιά Ήπειρο βρισκόταν σε κίνδυνο· τα ευρώ της είχαν μειωθεί σε σημείο να μετρά τις πρωτεΐνες που κατανάλωνε καθημερινά. Και, πάνω απ’ όλα, η μοναξιά είχε πάψει να είναι σύμμαχός της, σπρώχνοντάς την πια στον γκρεμό. Δεν ήθελε να τα παρατήσει τόσο σύντομα.

Η συνύπαρξη των Αργεντινών ήταν ευχάριστη, αν και ο Μάρκο αποδείχτηκε κάπως μανιακός και είχε μονίμως την ανάγκη να βρίσκεται στο επίκεντρο. Έλεγχε ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια του φαγητού, υποδεικνύοντας το καταλληλότερο σερβίτσιο για την μπριζόλα και τα παϊδάκια, δοκιμάζοντας το κρασί σαν να ήταν τελετουργικό, εξετάζοντας τις λεπίδες των μαχαιριών, φροντίζοντας κάθε κομμάτι κρέατος και το μέγεθος κάθε φέτας ψωμιού, ενώ παραπονιόταν ξανά και ξανά για την τραχύτητα των χαρτοπετσετών. Χαμογελούσε κάπως γκροτέσκα, σαν να είχε προβάρει τη γωνία λήψης για την καλύτερη πόζα. Από το τηλεφώνημα, η Κλαούντια είχε αποκομίσει την εντύπωση ότι η συνάντηση θα γινόταν στο σπίτι του, ότι αυτός ήταν ο δεσμός μεταξύ των καλεσμένων. Αλλά όταν έφτασε στο συμφωνημένο μέρος, συνειδητοποίησε ότι ήταν κι ο ίδιος ένας από αυτούς. Η αλαζονεία του ήταν η μάσκα της ανασφάλειάς του.

Το κρέας είχε γεύση συμφιλίωσης και οι συνδαιτυμόνες της δεν ήταν ακριβώς όπως τους είχε φανταστεί. Διηγούνταν ιστορίες που έμοιαζαν πολύ με τη δική της. Η απόφασή τους είχε ληφθεί σε μια δύσκολη στιγμή. Είχαν μαζευτεί και οι Αργεντινοί από παλιά και εκείνοι από πολύ παλιά. Κάθε εποχή είχε την ιστορία της, κάθε άτομο τους λόγους του.

Γύρισε σπίτι ελπίζοντας ότι ο Μάρκο θα την καλούσε για μια συνέντευξη για δουλειά. Ήταν ιδιοκτήτης ενός μπαρ στο κέντρο της Μαδρίτης. Οι δουλειές πήγαιναν καλά, αλλά ο συνέταιρός του έφευγε, και ο ίδιος ένιωθε ανίκανος να το διαχειριστεί μόνος του. Επιπλέον, για πολύ καιρό ήθελε να προσλάβει βοήθεια για να μη χρειάζεται να παρατείνει την εργάσιμη ημέρα του τόσες ώρες. Αφού μίλησε με την Κλαούντια, σκέφτηκε ότι άξιζε μια δοκιμή. Ήταν πολύ τεμπέλης για να επιλέξει προσωπικό. Δεν χρειαζόταν να είναι επαγγελματίας της εστίασης· του φαινόταν έξυπνη και συμπαθητική. Άλλωστε, κι εκείνου δεν του είχε πάρει καιρό να μάθει τη δουλειά.