Στην ιδιότυπη αυτή καταγραφή κυριαρχεί ο Παρατηρητής. Ενσωματώνεται στις ζωές όλων, χωρίς να δηλώνει μια συγκεκριμένη ταυτότητα, η οποία παραμένει απροσδιόριστη ως το τέλος. Οι κοινόχρηστοι χώροι μιας πολυκατοικίας μεταμορφώνονται για τον Παρατηρητή σε τόπο συνάντησης και συνεχόμενης παρατήρησης της ζωής των άλλων. Λειτουργεί ως θεατής και συγχρόνως ως θέαμα. Δηλώνει την εξάρτησή του από τις ζωές των ενοίκων που παρατηρεί. Υπάρχει μέσα από τις λεπτομερείς καταγραφές του. Ουσιαστικά η άφυλη ετερότητά του απελευθερώνει τη δυνατότητα των παρατηρήσεών του. Συναισθάνεται, συμπάσχει αλλά κυρίως παρατηρεί και τότε ενώνεται µε τα σώματα των άλλων.
