Σε αυτά τα διηγήματα, η φωνή δίνεται σε εκείνους που έμαθαν ή αναγκάστηκαν να σωπαίνουν. Αναμνήσεις που διασταυρώνονται μέσα μας, που τις φοβόμαστε, τις νοσταλγούμε ή τις απωθούμε, γίνονται ο καθρέφτης ενός εαυτού πραγματικού ή επιθυμητού, σε έναν κόσμο που κατασκευάζει ψεύτικους εχθρούς και αφήνει ζωές να διασταυρώνονται σιωπηλά: ένας άνεργος μετρά τις μέρες σαν χαμένες ευκαιρίες, μια γυναίκα βιώνει τη βία πίσω από κλειστές πόρτες, ένας φυλακισμένος παλεύει με τις παραισθήσεις του, ένα παιδί στα φανάρια μένει αόρατο, ένα άλλο μετρά αντίστροφα τον χρόνο επιμένοντας να ονειρεύεται. Ανάμεσα σε καμένα τοπία, ναυάγια και χαμένες πατρίδες, από τη μοναξιά της μεγαλούπολης έως τα σκοτεινά νερά της προσφυγιάς και τις ανεκπλήρωτες ζωές που πνίγονται στον φόβο και τη συνήθεια, οι άνθρωποι κρατιούνται από κάτι αόρατο: μια ανάμνηση, μια αγάπη, μια ελπίδα που αρνείται να σβήσει. Ιστορίες σκληρές, τρυφερές, πολιτικές και βαθιά ανθρώπινες.
Ο συγγραφέας υπογράφει 33 κείμενα μικρής φόρμας με περιεχόμενο τα καθημερινά πάθη, αγωνίες και σύγχρονα ερωτήματα σχετικά με την κοινωνία. Οι ιστορίες που πλάθει ρίχνουν φως σε ανθρώπους που ζουν γύρω μας, ανάμεσά μας ή και θα μπορούσαν να είμαστε εμείς, καθώς σας λέω με σιγουριά ότι μπορούμε να βρούμε ένα κομμάτι του εαυτού μας σε όσα ταλαιπωρούν τους ήρωες αλλά κυρίως στα συναισθήματά τους. Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας φτιάχνει έντονους ψυχισμούς μέσω ενός οικείου ύφους και μιας λιτότητας, που ας μου επιτραπεί να πω πώς σε σημεία θυμίζει τον αγαπημένο Αντώνη Σαμαράκη, προκειμένου να μας κατευθύνει στα πιο σκοτεινά σημεία των προσώπων. >>>
