«Αυτό που σε κουράζει και σε στεναχωρεί πιο πολύ δεν είναι τόσο η μονοτονία των ημερών που μοιάζουν σαν δίδυμες μεταξύ τους, όσο η μονοχρωμία που αντικρίζεις όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου. Αισθάνεσαι σαν φυλακισμένος σε ένα κελί απομόνωσης όπου δεν διεισδύουν ούτε οι ακτίνες του ήλιου ούτε το φως του φεγγαριού· και όπου η λάμπα του κελιού, που δεν σβήνει ούτε τη μέρα ούτε τη νύχτα, υπερεκθέτει τα πάντα και καίει την εικόνα, όπως συμβαίνει με το φωτογραφικό φιλμ. Όλα γύρω σου τα καλύπτει βαθύ σκοτάδι και σιγά σιγά, χωρίς να το καταλαβαίνεις, αρχίζεις να αναπτύσσεις την αντιληπτική ικανότητα που συνήθως διαθέτουν τα παράξενα πλάσματα που ζουν στα βάθη των ωκεανών.»
