«Δεν κοιμάμαι πολύ εύκολα τα βράδια. Έχω αϋπνίες και δυσκολεύομαι. Πολλές φορές, για να καταφέρω να κοιμηθώ, βγάζω από τη θέση τους τα μάτια μου και τα τοποθετώ σ’ ένα μικρό γυάλινο τάπερ, μέσα σε λιμνάζον υγρό φακών επαφής. Μόνο έτσι καταφέρνω να κοιμηθώ ήσυχος. Με το απόλυτο σκοτάδι για φως μου. Αυτό είναι τελευταία το πιο συχνό όνειρό μου. Μα, αφού βγάλω τα μάτια μου, αρχίζω να βλέπω πολύχρωμα όνειρα μέσα στο όνειρο». Οι ήρωες των Σημειώσεων Αϋπνίας είναι πλάσματα παρόντα στο εδώ και τώρα, με επιθυμίες, φόβους, βάσανα, ιδεολογίες. Συνομιλούν με τον θάνατο, τον εντάσσουν στο οπτικό τους πεδίο, οργανώνοντας συχνά στρατηγικές απέναντί του. Και αποδείχνονται απτόητοι έως ότου εκλείψουν: μάχονται μέχρι θανάτου, τρώνε μέχρι θανάτου, παίζουν ξύλο, ερωτεύονται και κάνουν έρωτα μέχρι θανάτου. Απολαμβάνουν τον τελευταίο τους περίπατο, το τελευταίο τους γεύμα, το τελευταίο τους άγγιγμα. Ζουν ώσπου να πεθάνουν. Με όλη τους την ικμάδα. Και μοιάζουν έντεχνα εξαϋλωμένοι. Όπως οι ήρωες των ονείρων μας.
Ιστορίες επιμελώς δομημένες, συναρπαστικές, με καυστικό χιούμορ και λεπτό σαρκασμό, με εικόνες ζωντανές, περιγραφές ρεαλιστικές, με πράγματα γνωστά και οικεία, κι άλλα εντελώς ανοίκεια, σε ένα παρόν χρωματισμένο άλλοτε με χαρούμενους και άλλοτε με γκρίζους τόνους, και σε ένα μέλλον δυστοπικό και άχρωμο, όπου απουσιάζει η χαρά, όπου ο έρωτας είναι αιτία θανάτου, κι όπου, παρ’ όλα αυτά, κάποιοι δεν πτοούνται και βρίσκουν το θάρρος να τον ζήσουν. Χωρίς μοιρολατρία, ούτε και με αφελή ρομαντισμό, αλλά με τη γνώση ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ζει κανείς.
>>>
Οι «Σημειώσεις αϋπνίας» του Λεωνίδα Βουρδονικόλα, γεμάτες ένταση και υπαρξιακή αγωνία, με βαθιές ανάσες που εκλιπαρούν για ζωή ή για ένα λυτρωτικό τέλος, με σκηνές που οι πρωταγωνιστές των ιστοριών ταλαντεύονται μεταξύ φωτός και σκότους ή ακροπατούν στην κόψη μιας ρωγμής αναποφάσιστοι για την οριστική τους επιλογή, με σουρεαλιστική ροπή απ’ όπου αναβλύζει η κωμικότητα του τραγικού και η τραγικότητα του κωμικού στοιχείου της καθημερινότητας >>>
Ο Λεωνίδας Βουρδονικόλας, παίζοντας με την δυστοπία, των ονείρων το βυθό και τα σύμβολά τους, την παραμόρφωση της πραγματικότητας, φωτογραφίζοντας το τέλος που έρχεται ή αναβάλλεται, μας παραδίδει δεκατρείς εμπνευσμένες, άρτιες και ελκυστικές ιστορίες -με μαύρες πινελιές αλλά και με αιχμηρό χιούμορ- για το τέλος που λυτρώνει, απελευθερώνει ή και προκαλεί τρόμο. Ιστορίες που διαβάζονται με αμείωτο ενδιαφέρον και για τις οποίες ο αγαπητός Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης έγραψε ένα έξοχο επίμετρο. >>>
Ο Βουρδονικόλας καταφέρνει να επιτύχει τον απαραίτητο βαθμό ανοικείωσης που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, χωρίς να εκτρέπεται σε ανυπόστατες περιγραφές υψηλής δυστοπίας ή επιστημονικής φαντασίας. Μια γη ανάμεσα σε δύο ήλιους, πολύχρωμα όνειρα μέσα στο όνειρο, το απόλυτο σκοτάδι για φως, αυτό είναι το γοητευτικό σύμπαν του Λεωνίδα Βουρδονικόλα. >>>
