«Όσο πλησίαζε την κιθάρα των ονείρων του, από σαράντα κύματα περνώντας –γαλέρες μέσ’ από βουνά και στοιχειωμένα δάση γκαμήλες μέσ’ από άγριες θάλασσες κι ερήμους, χώρες ατέλειωτες, πολλές (Περσία, Αφγανιστάν, Παμίρ, Μιανμάρ, Σιγκαπούρη, Σουμάτρα, Ινδία, Κεϋλάνη, που σήμερα ονομάζεται Σρι Λάνκα)–, η καρδιά του αναγάλλιαζε. Πότε δεξιά πότε ζερβά κοιτώντας ανίκητα φαράγγια, ποταμούς πεζοπόρους και γίγαντες ναούς, μάθαινε να μαθαίνε από τον φόβο του: να μη φοβάται. Κάποια στιγμή θα μάθαινε ακόμα πως η κιθάρα, που νόμιζε ότι έπαιζε ο δάσκαλος της Κίνας, δεν έμοιαζε μ’ εκείνη που κρατούσε ο Σκότης, μήτε στον όγκο, μήτε στη φωνή, μηδέ και στ’ όνομα. Άλλοι λαοί, άλλες λέξεις, άλλα σχήματα!».