Ποιητική σύνθεση, σε θραύσματα. Μια πραγματική διαδρομή στην πόλη αποκτά μη γραμμικές διαστάσεις, συνδέοντας την κίνηση με τη σκέψη, και το προσωπικό βίωμα με το συλλογικό. Το Πυροτεχνήματα κάτω από τον ήλιο, ποιήματα της πεζογράφου Μαρίας Α. Ιωάννου, επιχειρεί να ιχνογραφήσει τις αφώτιστες και μετέωρες εκείνες στιγμές που ορίζουν τι μπορεί να σημαίνει άνθρωπος, γυναίκα, σώμα, χώρα, χρόνος, σε έναν κόσμο παράξενα οικείο που μοιάζει να μην ανήκει πουθενά.
Το παράδοξο δεν επιστρατεύεται για να εντυπωσιάσει αλλά για να αποκαταστήσει κάτι από την παραδοξότητα του πραγματικού. Γιατί η πραγματικότητα έχει ήδη αρκετό σουρεαλισμό από μόνη της και το ποίημα δε χρειάζεται να της προσθέσει άλλον. Αρκεί να τον αποκαλύψει. Κι εδώ είναι που χωρούν η σάρκα και τα adidas, ο Άγιος Πέτρος και το ψάρι, ο έρωτας και το πεζοδρόμιο, ο τρόμος και μια σχεδόν ειρωνικά «γελοία» καθημερινή λεπτομέρεια.
>>>
