ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΦΛΩΡΟΥ
Στην τρίτη του θεατρική απόπειρα να μιλήσει για το έγκλημα των επαναπροωθήσεων, για την ευθανασία που το κράτος, μέσω των λειτουργών του, προσφέρει στις ετοιμοθάνατες φάλαινες, ο Θ. Τριαρίδης προχωρά ένα βήμα παραπέρα: δείχνει με το δάχτυλο ανθρώπους, με τη θεσμική τους ιδιότητα, και περιστατικά. Περνά από το γενικό (ο δυτικός πολιτισμός) στο ειδικό (η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως αναφέρει και στο προλογικό του σημείωμα) και το συγκεκριμένο. Και, καθώς επικαιρότητα αναδεικνύεται σταδιακά ως «πλοκή», το έργο αρχίζει να παραπέμπει σε καρικατούρα της Ιστορίας, ακριβώς γιατί δεν εστιάζει στο αληθοφανές ρεαλιστικό, αλλά στην ωμή πραγματικότητα μιας καθημερινότητας – της δικής μας.
ΡΟΖΑΛΙ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
Το πιο επείγον δίδαγμα αυτού του θεάτρου είναι ίσως ότι η αθωότητα δεν είναι διαθέσιμη. Δεν υπάρχει ουδέτερος θεατής μπροστά σε μια βάρκα που βυθίζεται. Δεν υπάρχει πολιτικά αθώος πολίτης σε μια κοινωνία που ανέχεται την εξαφάνιση ανθρώπων στα σύνορά της και ύστερα τους ξαναγράφει ως αριθμούς, ως περιστατικά, ως βάρη. Η ευθύνη μπορεί να μετατίθεται, να αδυνατίζει, να γίνεται αόρατη, αλλά δεν εξαφανίζεται. Παραμένει. Και επιστρέφει κάθε φορά που ένας επιζών λέει: «Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό». Παραμένει κάθε φορά που ένα έργο σαν του Τριαρίδη επιμένει να μετατρέπει την κρατική σιωπή σε γλώσσα, σε θέατρο, σε κατηγορία.
ΕΦΗ ΔΟΥΣΗ
