Είναι από τις λίγες ίσως φορές στη σύγχρονη ελληνική ποίηση που μια συλλογή μοιάζει τόσο στενά δεμένη με την προηγούμενή της και, παράλληλα, τόσο διαφορετική, τόσο κοντά σε μιαν άλλη απόχρωση, έναν άλλο τόνο, μιαν άλλη ατμόσφαιρα. Πρόκειται για τη συλλογή του Σταμάτη Πολενάκη Προς Δαμασκόν, η οποία μοιάζει να κυοφορήθηκε μέσα στην προηγηθείσα, Birds in the night, τουλάχιστον στο επίπεδο της μορφοποίησης ... >>>
