Η Θάνογλου υψώνει με θάρρος τη φωνή της, καταγγέλλοντας ένα δυστοπικό σύμπαν, εντός του οποίου καλείται να επιβιώσει η ανθρωπότητα. Ο χρόνος στο ποιητικό σύμπαν της Θάνογλου είναι εύκαμπτος. Παρόλο που χρησιμοποιεί συχνά τον ενεστώτα, παρόν, παρελθόν και μέλλον συνηγορούν σε ένα κοινό μέτωπο και καταλήγουν στην ίδια κοινή συνισταμένη, την αγωνία της για το κοινό καλό και έναν θυμό που υψώνεται αιχμηρά και θαρραλέα απέναντι στην κοινωνική αδικία. >>>
