Η Θάνογλου δεν χρειάζεται να κατασκευάσει μια δυστοπία. Της αρκεί να κοιτάξει τον σημερινό κόσμο χωρίς το φίλτρο της κανονικότητας. Και ίσως αυτό να είναι πολύ πιο ενοχλητικό.
Η γραφή της είναι καθαρή και καταγγελτική. Σε αρκετά σημεία γίνεται σκληρή, όχι όμως για να εντυπωσιάσει, αλλά επειδή το αντικείμενο της καταγγελίας δεν επιτρέπει εξωραϊσμούς. >>>
Η Θάνογλου υψώνει με θάρρος τη φωνή της, καταγγέλλοντας ένα δυστοπικό σύμπαν, εντός του οποίου καλείται να επιβιώσει η ανθρωπότητα. Ο χρόνος στο ποιητικό σύμπαν της Θάνογλου είναι εύκαμπτος. Παρόλο που χρησιμοποιεί συχνά τον ενεστώτα, παρόν, παρελθόν και μέλλον συνηγορούν σε ένα κοινό μέτωπο και καταλήγουν στην ίδια κοινή συνισταμένη, την αγωνία της για το κοινό καλό και έναν θυμό που υψώνεται αιχμηρά και θαρραλέα απέναντι στην κοινωνική αδικία. >>>
