Η αφήγηση εστιάζει μεν σε μια στιγμή γιορτινή, παρόλα αυτά αδύνατη να αναγνωστεί έξω από τα συμφραζόμενα του συνολικού αφηγηματικού ιστού, γύρω από τον οποίο υφαίνεται επιμελώς η συλλογή. Αναφέρομαι ενδεικτικά σε δύο διατυπώσεις αντλημένες από το, όμοιο από ειδολογικής και μορφικής πλευράς, κείμενο «Ασύνδετη»: (…) Όσο πιο πίσω στο παρελθόν, τόσο πιο δύσκολα. (...) (σ. 29) και: (…) Πιο επώδυνη ήταν η οικογενειακή ζωή τα σαββατοκύριακα και τις γιορτές παρά τις καθημερινές. (…) (σ. 32).
>>>
