Πάνω στα δάχτυλα της γιαγιάς κρεμόταν μόνιμα ένα τσιγάρο, που ήταν δεμένο απάνω της. Εκείνα τα λεπτά τσιγάρα, που έμοιαζαν γυναικεία. Νόμιζες πως κρατούσε το ίδιο τσιγάρο πάντοτε, μέρα νύχτα, νύχτα μέρα, να περιφέρεται με τη δαντελωτή νυχτικιά και τη μεγάλη της περιφέρεια, μια ταλαιπωρημένη υφήλιος, που πριν από αιώνες ξεκόλλησε από τη θέση της, να περπατά άσκοπα πάνω στα μαρμάρινα πατώματα, για δεκαετίες. Μέσα στο σκοτάδι άκουγες παφ πουφ έξω στο μπαλκόνι, με τους ήχους της νύχτας και την ησυχία του ανέμου – γιατί για εμένα ο άνεμος προκαλούσε από τότε ακόμη μια εσωτερική ησυχία, μου υπενθύμιζε το αστείρευτο χάος πάνω από το οποίο ακροβατούσα. Τα τριζόνια νανούριζαν τα παιδιά, αλλά όχι τους μεγάλους, εκείνοι παφ πουφ, παφ πουφ, κουνούσαν τα χέρια στη νύχτα κρατώντας κάρτες από χαρτιά, σαν να μαλώνουνε. Το σύρσιμο της παντόφλας στο πάτωμα να κάνει σσσσς σσσς σσσς και να σέρνεται μόνο στην αρχή και στο τέλος, σαν αναστεναγμός που κρατιέται ή εισπνοή που κόβεται.