[ο Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ]... ένας αξιοθαύμαστος τρελός. - Jean-Paul Sartre
Ο κόμης Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ συνέλεξε λέξεις πίσω απ' τις οποίες άστραφτε μια διάθεση παθιασμένη κι εξόχως πνευματική, σαν τη φλόγα σε ανατολίτικο λυχνάρι που σπιθίζει τρεμάμενη πίσω απ' το βαθυκύανο και πορφυρό γυαλί. - William Butler Yeats
Η εκπληκτική, ασταθής, απροσμέτρητη ιδιοφυΐα του Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ. - Arthur Symons
Ο δαίμονας της λογοτεχνίας που ενέπνευσε τον Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ, σε ποιο βαθμό έγινε αντιληπτός; Ξέρω καλά ως μάρτυρας ενός εξαιρετικού πεπρωμένου πως κανένας ποτέ δεν κατόρθωσε να παρουσιάσει, να προσεγγίσει ή ν' αφηγηθεί οτιδήποτε για τον πυρήνα του αυθεντικού συγγραφέα, παρεκτός απ' τον ίδιο - ή από κάποιον εξ ολοκλήρου αδαή, που στάθηκε έκθαμβος μπροστά στο υπέρτατο μυστικό. - Stéphane Mallarmé
Εκκεντρικός δανδής που συζητούσε με τον Μπωντλαίρ για τον Πόε, ενώ τα έπιναν στην Brasserie des Martyrs στη Μονμάρτρη, πάμπτωχος αριστοκράτης που έγραφε ξαπλωμένος ανάσκελα στο πάτωμα σε δωμάτια χωρίς έπιπλα, κυνηγημένος απ’ τους πιστωτές του, ανορθόδοξος πρίγκιπας του πνεύματος που ενέπνεε θαυμασμό στον Μαλλαρμέ, ο Βιλιέ ντε λ’ Ιλ Αντάμ ξήλωσε άφοβα τη φόδρα της γοτθικής φρίκης καθρεφτίζοντας στη μαύρη καρδιά της ένα βλέμμα λυρικό, ανίερο και βαθιά σαρκαστικό.
Η βαμπιρική ψυχή και άλλες βάναυσες ιστορίες που συγκεντρώνονται στην παρούσα συλλογή, επανασυστήνουν στο ελληνικό κοινό έναν σχεδόν άγνωστο συγγραφέα, καθ’ ολοκληρίαν καταραμένο, έναν δεξιοτέχνη του απόλυτου μεταξύ οράματος και τρέλας. Ενός αμαρτωλού, όπως θα τον χαρακτήριζε ο Arthur Machen, που προσπαθεί να παραβιάσει τον Παράδεισο και να αποκτήσει τα μυστικά που άπτονται μόνο των αγγέλων, με αποτέλεσμα να μεταμορφώνεται σε δαίμονα, ενός οραματιστή που συλλαμβάνει τον κόσμο ως σκηνή μέσω μιας σεληνιακής λατρείας των λέξεων και που ιερουργεί μεσ’ απ’ το θάμβος και την αχλή για μια επιτέλεση της λογοτεχνίας εξωλογοτεχνικής και απόκρυφης – τόσο απόκρυφης, ώστε να καθίσταται εντέλει πραγματική.
Το τοπίο των ιστοριών του οι φυλακές και οι αίθουσες βασανιστηρίων, οι γοτθικές επαύλεις και τα μαυσωλεία των αριστοκρατών, οι νεκρές πολιτείες σε απαγορευμένες ζούγκλες, ο κόσμος των ονείρων και τα συντρίμμια του παρελθόντος. Σε κάθε βάναυση ιστορία ο αναγνώστης υπνοβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, σε τόπους όπου η αλγεινή συνειδητοποίηση και ο φόβος απέναντι στη θνητότητα, στην παρακμή, στη σήψη και τον θάνατο κυριαρχεί, αλλά και εκφράζει την ανάγκη του Βιλιέ για ένα άφθαρτο και αιώνιο σύμπαν.
