Ο “καναπές” σπάει τους τοίχους της σάλας της Ασπασίας. Ο χώρος της σάλας υπερβαίνει την απομόνωση, γίνεται διαπερατός. Το εγώ ενώνεται με το εμείς αναγνωρίζοντας ότι η ύπαρξή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το συλλογικό βίωμα και τις προηγούμενες γενιές. >>>

Η επιλογή- εκ μέρους της Αρχοντούλας Διαβάτη- να διαβάζουμε στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου αδιαμεσολάβητα την αφήγηση της Ασπασίας Καρρά ήταν σοφή. Διαβάζουμε, λοιπόν, γεγονότα, σκέψεις, ερμηνείες. Όλα αυτά παρουσιάζονται ως θραύσματα μνήμης, χωρίς ιδιαίτερη συνεκτικότητα, κάτι που όμως δεν αποτελεί αδυναμία του βιβλίου: ίσα ίσα, το θεωρώ προτέρημα. Η συγγραφέας του βιβλίου με αυτήν τον τρόπο αφήνει χώρο σε μας τους αναγνώστες, στις αναγνώστριες, να διαβάσουμε, να κατανοήσουμε, να συνδέσουμε και τελικά να συνθέσουμε. Να ανακαλύψουμε τις υπόγειες διαδρομές που συνδέουν τα γεγονότα και τις συμπεριφορές. >>>