Η νεαρή Φαζρ, που το όνοµά της σηµαίνει Αυγή, οφείλει να θυµάται τον πόλεµο της ανεξαρτησίας της χώρας της από τη Γαλλία κι ας µην τον έζησε η ίδια. Παράλληλα όµως, αν και επιζήσασα της µαύρης δεκαετίας, είναι υποχρεωµένη, βάσει νόµου, να ξεχάσει τα δεινά του εµφυλίου. Το σώµα της, ένα τετράδιο γεµάτο µυστικά, αποτυπώνει την τραγωδία του αδελφοκτόνου σπαραγµού: τον λαιµό της σηµαδεύει µια βαθιά ουλή από µαχαίρι, σαν φρικτό χαµόγελο, και οι φωνητικές της χορδές είναι κατεστραµµένες.Η Αυγή, εδώ και χρόνια βουβή, έχει φτιάξει µε το υλικό των ονείρων µια ολόδική της εσωτερική γλώσσα και προσµένει τη µέρα που θα ξαναβρεί τη φωνή της. Τη συγκλονιστική ιστορία της µπορεί να τη διηγηθεί µόνο στο παιδί που κουβαλά στην κοιλιά της και που υποθέτει ότι είναι κορίτσι. Πώς µπορεί όµως να δώσει η ίδια ζωή όταν της την έχουν σχεδόν στερήσει; Έχει άραγε δικαίωµα να γεννήσει αυτό το µωρό και να το µεγαλώσει σ’ έναν κόσµο εχθρικό προς τις γυναίκες ή µήπως είναι καλύτερα να διακόψει την κύηση και να επιστρέψει στον Παράδεισο το αγέννητο ουρί της;

Σε µια χώρα που τιµωρεί και την παραµικρή αναφορά στον εµφύλιο, η Αυγή αποφασίζει να αφήσει πίσω της τη ζωή της στο Οράν και να επιστρέψει στο χωριό Χαντ Τσεκάλα, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν και παραλίγο να τελειώσουν. Στον γενέθλιο τόπο που έγινε το θέατρο πολύνεκρης σφαγής, ίσως οι νεκροί τής δώσουν απαντήσεις...

«Ο Νταούντ δεν γράφει απλώς ένα µυθιστόρηµα που αποκαλύπτει την αλήθεια, αλλά θέτει το πλαίσιο για την απελευθέρωση του λόγου». Le Monde des Livres

«Ο Νταούντ αντιµετωπίζει τη συλλογική αµνησία ενός έθνους µε τρόπο που θυµίζει τις θεραπευτικές προσεγγίσεις του σπουδαίου ψυχοθεραπευτή Φραντς Φανόν. Όπως ο Φανόν επιδίωξε να οδηγήσει τους Αλγερινούς ασθενείς του σε µία συνειδητοποίη-ση της διπλής τους υπόστασης, θύµατα και θύτες ταυτόχρονα, έτσι και ο Νταούντ φέρνει τους αναγνώστες µπροστά στην ωµή πραγµατικότητα». TLS

«Ο Νταούντ σ’ ένα ανυπέρβλητο ιστορικό µυθιστόρηµα φέρνει στο φως την καταπιεσµένη µνήµη µιας εθνικής τραγωδίας». World Literature Today

«Ο Νταούντ, γνωρίζοντας καλά ότι η λήθη οδηγεί µε ακρίβεια στην επανάληψη της ιστορίας, επιστρέφει στον ξεχασµένο εµφύλιο πόλεµο της Αλγερίας, µια σκοτεινή περίοδο που τα σχολικά εγχειρίδια παραλείπουν». La Presse