Απλώς τις ανασαίνεις καθώς ασθμαίνουν.
Αυτό το βιβλίο είναι ένας χάρτης από τέτοιες ανάσες —
μια περιπλάνηση μέσα σε κόσμους που κονιορτοποιούνται,
σε ανθρώπους που μιλούν με το βλέμμα,
σε σιωπές που έχουν το βάρος μιας κραυγής.
Το βιβλίο αυτό σκιαγραφεί έναν τόπο χωρίς βαρύτητα,
όπου ο χρόνος φοράει δέρμα,
η αγάπη αιμορραγεί από ομορφιά,
ο θάνατος μιλάει στη θάλασσα
κι η ελευθερία στέκει γυμνή, με σώμα από φως.
Στο βιβλίο « Η τελεία ως τέλος» η ποίηση δεν περιγράφει —
μεταμορφώνει.
Ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί:
συμμετέχει,
σπάει,
ανασαίνει μαζί της.
Και όταν το βιβλίο τελειώνει,
μένει εκείνη η λεπτή σιωπή που θυμίζει ζωή —
ή ίσως κάτι βαθύτερο απ’ αυτήν.
