Είχε πέσει μέσα στην γκιόλα το πουλί. Και πνίγηκε ακόμα μια φορά. Αυτή τη φορά χειρότερα από την πρώτη. Άνθρωποι, βατράχια και πουλιά, ίδια μοίρα όλοι. Και το αίμα τους να δίνει κοκκινωπή απόχρωση στη λάσπη. Είναι κι αυτή μια εκδοχή της δημιουργίας. Ότι έτσι είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι. Ζυμωμένοι με λάσπη και μ’ αίμα. Αθώων κατά προτίμηση. Ώστε να έχουν από γεννησιμιού τους όλοι τους μια ενοχή και ένα χρέος. Επειδή γεννήθηκαν. Έτσι λένε κάποια βιβλία ότι έφτιαξαν οι θεοί της Βαβυλώνας τον άνθρωπο. Δεν φαίνεται να άλλαξαν έκτοτε και πολύ οι προτιμήσεις τους. Ούτε των θεών ούτε και των ανθρώπων.
*
Η ιστορία ξεκινά τα Χριστούγεννα του 1966, παρουσιάζοντας την πορεία ενηλικίωσης ενός οκτάχρονου αγοριού, που μεγαλώνει με την γιαγιά του σε ένα χωριό της βόρειας Ελλάδας, και τελειώνει λίγο πριν από τις εκλογές του 1985. Μέσα από τα βιώματα του μικρού αγοριού, μέσα από πράγματα που άλλοτε καταλαβαίνει, άλλοτε όχι και άλλοτε μόνο αισθάνεται, αποκαλύπτεται η ζωή στο χωριό, η μετανάστευση, η σκληρότητα των ανθρώπων και της μοίρας τους, οι δεισιδαιμονίες, οι διαψεύσεις, οι ελπίδες τους, η ζωή των γυναικών. Παράλληλα ενυπάρχει το πολιτικό στοιχείο με αναφορές στην προσφυγιά, στην αγροτική
ζωή, στην κατοχή, στη δικτατορία, στη μεταπολίτευση. Καθώς περνούν τα χρόνια και ο ήρωας ενηλικιώνεται και ανδρώνεται, παρουσιάζεται η δική του πλέον ζωή στη Θεσσαλονίκη. Κεντρικό σημείο της αφήγησης είναι η γνωριμία και ο έρωτας του ήρωά μας με την Μαρία, η οποία ονειρεύεται να ταξιδέψει στη Νικαράγουα για να πολεμήσει στο πλευρό των Σαντινίστας, καθώς επίσης και η γνωριμία του με δύο Τούρκους, οι οποίοι ψάχνουν τις λίρες του παππού τους, που αυτός έκρυψε στο χωριό λίγο πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922. Η ιστορία κλείνει με την εμπλοκή του ήρωα στους πολιτικούς ανταγωνισμούς των εκλογών
του 1981 και την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ.
