Το αφήγημα εικονίζει περιστατικά από την τρίτη μέχρι την όγδοη περίπου δεκαετία του 20ού αιώνα με επίκεντρο το Τηγάνι (Πυθαγόρειο από το 1955) της Σάμου, ένα ψαροχώρι με παραδοσιακές σχέσεις με τη Μικρά Ασία και τα Δωδεκάνησα. Στην πραγματικότητα κέντρο του αφηγήματος είναι το μπουγάζι και η διαχρονική λειτουργία του. Γι’ αυτό πίσω από την παλαιική εικόνα των γεγονότων μπορεί κανείς να διακρίνει στοιχεία που αποσκοπούν να εξάρουν τη ρυθμιστική λειτουργία του συγκεκριμένου θαλάσσιου χώρου, του Επταστάδιου πορθμού, των στενών της Σάμου, που άλλοτε χωρίζει και άλλοτε ενώνει λαούς και ανθρώπους, μερικοί από τους οποίους δεν αποδέχονται την πατροπαράδοτη αντιπαλότητα της Ελλάδας με την Τουρκία και δείχνουν με τη συμπεριφορά τους πώς πρέπει να ζουν οι κάτοικοι της μεθορίου. Είναι εμφανής η κριτική στάση στο γενικότερο πρόβλημα των συνόρων και των σχέσεων ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς και θρησκείες. 
 
Στο Μπουγάζι κυριαρχεί η παραμόρφωση του χρόνου ο οποίος σε συσχετισμό με την καθημερινότητα του μικρόκοσμου αλλοιώνεται δραστικά, δημιουργώντας έναν ιδιότυπο χωρόχρονο με περιορισμένα το παρελθόν και το μέλλον σε ενιαία οντότητα. Μία οντότητα που διατηρεί και εντάσσει το είναι και το παρόν σε μια δομική ακαταστασία τύπου διαλυμένου παζλ που αναζητά κατάλληλο παίχτη, για να αποκαταστήσει την παράσταση συμμετέχοντας και ο ίδιος συνθετικά. Η διαλυτική εισβολή του χρόνου, η ανατρεπτική λειτουργία του, τον καθιστά μυστηριώδη, ανεξήγητο, αλλά και μείζονα ρυθμιστή στον ατελεύτητο κύκλο της ζωής.