ΑΔΥΝΑΤΗ ΠΡΑΞΗ

Δεν έγινες ποτέ
Το δέρμα μου
Τα μάτια μου
Το ρούχο μου

Να σε γδυθώ
Να φύγεις από πάνω μου

Έγινες οι σκέψεις και οι λέξεις μου
Κατοίκησες μέσα μου
Δεν έδυσες ποτέ

*

ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Το κυριακάτικο τραπέζι να ’ναι το πιο πλούσιο της βδομάδας, μου ’λεγε η μαμά.
Έτσι να δείχνεις την αγάπη σου –
με τον βασιλικό και με το κύμινο.
«Μαμά, θυμάσαι;»
Και έκανα πολλές ετοιμασίες.
Πάντα τα αγαπημένα σου βάζω στη φωτιά,
και αφήνω στο πικάπ –όσο κι αν το μισώ– να παίζει το τραγούδι που σου αρέσει.
(Καιγόμουν, η ανόητη, από αγάπη.)
Εσύ όμως δεν ήρθες.
Το ξέρεις ότι σε περιμένω.
Θα ’θελα να μη θέλω.
Θα ’θελα να μπορώ να μη θέλω.
Θα ’θελα να ’χα την καρέκλα σου άδεια
και το πιάτο σου να κρυώνει αργά,
να σβήνουν οι μυρωδιές και η θύμησή σου.
(Να μπορούσα να μη ζω μόνο στο χθες.)

Η προσευχή μας στο κυριακάτικο τραπέζι δεν χώραγε ευχαριστίες.

Με το ψωμί μας δεν χορταίνουν οι πεινασμένοι,
το κρασί μας δεν ξεδιψά τους διψασμένους,
οι ιστορίες μας δεν ευθυμούν τους λυπημένους
– μυρωδιές και γέλια να χόρευαν μαζί.

Στο κυριακάτικο τραπέζι μου δεν φάνηκες.
Έχω ετοιμάσει ιστορίες και ανέκδοτα να πω –
αρέσουν, λένε, αυτά στους καλεσμένους.
Στο κυριακάτικο τραπέζι μου ποιοι θα έρθουν σήμερα;

Ελπίδες
ενοχές
και όνειρα που χάθηκαν μαζί με το φεγγάρι –
οι πρώτοι καλεσμένοι

Έκαναν κατάληψη στις καρέκλες μου
Ρίχτηκαν πρώτα στο ψωμί μου
Είναι καιρός που η σάρκα μου τους τρέφει
Κι έπειτα γεμίζουν τα ποτήρια τους
Κι η προσευχή μου στην πιο μεγάλη τρέλα χαρισμένη
Από τη νύχτα πάλι νύχτα να ξημερώνει
Και να ’σουνα μαζί μου

Μονάχα ο έρωτας αργεί
Θα ’ναι από Σάββατο βράδυ ξεψυχισμένος

Να ’χεις την ευτυχία να αλλάζεις σεντόνια κάθε βράδυ, μου λέγε η μάνα μου,
τσαλακωμένα κι ιδρωμένα να τα βρίσκει η αυγή
Να έχουν ποτίσει από την πιο βαθιά ουσία του αντρός σου
Θα ’σαι γυναίκα όταν εκείνος θα ’ναι άντρας
Το ’ζησα από σένα
Έζησα ως γυναίκα με εσένα
Έζησα γυναίκα από εσένα

Δεν θέλω να ’χω πάνω μου τίποτα που άγγιξες
Που φίλησες
Να ξεριζώσω τα μαλλιά μου
Να κάψω τα στήθη μου
Να κόψω τα χείλη μου
Να χάσω το φύλο μου
Παίρνω τα βήματά σου το πρωί
Το μεσημέρι όμως δεν φαίνεσαι

*

ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

Ανοίξαμε
Κλείσαμε λογαριασμούς

Μοιράσαμε
Πληρώσαμε χρέη
στα σκοτάδια βυθιστήκαμε
Με τη φλόγα του κεριού ανασάναμε τις νύχτες
Ως πού φτάνει το φως του φτάνει κι ο κόσμος σου

Στα πόδια των ληστών σου νερό και ξίδι απλώσαμε
Να μάθει ο Θεός σου πώς ανθίζουν τα λουλούδια τον χειμώνα