ΑΜΝΗΜΟΝΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ

Πενθείς με το άγος της εξιδανίκευσης
στα πεδία επουράνιων μαχών
Στρατιές ξεκληρισμένων αγγέλων στοιχίζονται άτακτα
Δεν ρέει αίμα εκεί, μονάχα αιωνιότητα
Σαρκοβόρος μεθυστική αιωνιότητα και ζωή ατελεύτητος
Στρατιές ξεκληρισμένων αγγέλων εξομολογούνται στο άπειρο
πως υπήρξαν αφεντάδες ενός χαοτικού σύμπαντος
πως υπήρξαν υπηρέτες ενός χαοτικού λογισμού
Τι να προκάλεσε το μακελειό;
Μπορεί να έγινε για ένα τραγούδι
Πού πηγαίνουν άραγε όταν πεθαίνουν;
Μπορεί να ζουν σε ένα τραγούδι
Μα ο ήχος δεν φτάνει στ’ αυτιά σου!
Δεν φτάνει εκεί κάτω η κλαγγή των όπλων
μήτε το ξέφρενο της επανάστασης τραγούδι
Πεζός θα είναι ο λόγος, το δίχως άλλο
πως στο κενό δεν ταξιδεύει ο ήχος
Ταξιδεύουν οι οδύνες ενός τοκετού
που μέσα σε άγνωστα σπλάχνα θεριεύει
Θέλεις να τον νιώσεις. Όμως, μπορείς;
Μην απαντάς. Θέλει τόλμη πολλή
Θέλει κόπο πολύ
να ορίσεις τη φωτιά και τον άνεμο
όπως το κάνουν μονάχα αυτοί
τόσο επιδέξια
κάποιοι εκπεσόντες θνητοί, κάτι αμνήμονες άγγελοι
Αυτοί που λαφυραγωγούν τα αστέρια
και τη σκοτεινή ύλη
αυτοί που ζουν σε πεπερασμένες αιωνιότητες

βυθίζοντας τα νύχια τους
στην μπλε σάρκα του ουρανού
ενόσω περιμένεις να βρέξει
Γιατί όταν μεθύσουν τα σύννεφα
τα δάκρυά τους ποτίζουν τη γη

*

ΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ

Πόσα χρόνια αμέτρητα στο σκοτεινό βασίλειο του Άδη
Να βγω θέλω. Να πολεμήσω λαχταρώ
Αλλά, αιώνες πια, καθισμένος σε μια πέτρα
Χωρίς να μπορώ να σηκωθώ
Κι απέναντί μου ο Πυρίθοος
Χωρίς μιλιά. Πώς των τρανών θεών τη βούληση
Τόλμησε να αμφισβητήσει;
Τώρα μήτε ζωντανοί μήτε νεκροί
Άπραγοι. Επί λίθων καθήμενοι χωρίς ελπίδα
Βασιλιάδες χωρίς βασίλεια. Πολεμιστές δίχως τη μάχη
Άντρες χωρίς το κρασί, τη γυναικεία την αγκάλη
Βαριά κατάρα των ανθρώπων κουβαλώ
Βαριά και η τιμωρία μου πατέρα των θεών
Και η πόλη μου;
Θα είναι πια ξένος τόπος κι εξορία
Γιατί να μη σκοτωθώ
Στη μάχη με τον ταύρο;
Ή, καλύτερα, γιατί να μην έχω σκοτώσει
με τα ίδια μου τα χέρια τον Πυρίθοο
Που τα κάλλη της Περσεφόνης ζήλεψε;
Αλίμονο! Η ύβρις μου βαριά.
Αλλά τώρα πώς να κάνω πίσω;
Καταδικασμένος είμαι στη λήθη και στο ανάθεμα
Και το ζωντανό ακόμη κορμί μου
Άταφο πτώμα είναι για τους πολλούς
Ας είναι όμως
Δεν θα τα βάλω με τους αθάνατους
Τον Προμηθέα δεν θα παραστήσω
μήτε τον Τάνταλο

Εδώ θα μείνω, στην εξορία μου
να περιμένω καρτερικά
τη δικαίωση ακόμα κι αν αργήσει
Ακόμα κι αν δεν έρθει ποτέ…

*

ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΠΑΤΑΓΟΝΙΑΣ

Στη γη των Παταγόνων
Εκτυλίσσεται τώρα του Άμλετ ο βίος
των πανταχού βασιλέων χωρίς βασίλειο
ο ραδιούργος και ο έκλυτος βίος
σωπαίνει τώρα στη Γη του Πυρός
Παγωμένος άνεμος παίρνει και δένει τις λέξεις
βέλη των ιθαγενών διαπερνούν τη ματαιότητα των πάντων
χοροί των σαμάνων ξορκίζουν
στον αιώνα την απορία του ζην
με μάγια λύνουν της Οφηλίας την τρέλα
κόπος εις μάτην
Έχει πνιγεί
Αχός τυμπάνων, κλαγγή των όπλων
κανόνια συντρίβουν σιωπηρά τη ζωή