Οι πολιτικοποιημένοι Χριστιανοί στο σύνολό τους πίστευαν πως η χριστιανική τους ιδιότητα δεν μπορεί να συμβιβαστεί μ’ ένα καθεστώς ανελευθερίας, βίας, τρομοκρατίας και αυταρχισμού. Θεώρησαν πως η ανοχή της κατάστασης αυτής από μέρους τους θα ήταν συνενοχή στα όσα διαδραματίζονταν. Αυτή η στάση βέβαια ήταν στον αντίποδα εκείνης που τήρησε η Διοίκηση της Εκκλησίας, ξεχνώντας τις Ευαγγελικές της Αρχές. Ειδικότερα, τα μέλη της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» και ο Πρόεδρός της Νίκος Ψαρουδάκης, πλην των παραπάνω, είχαν και άλλους λόγους για να δράσουν. Ο πρώτος ήταν οι αντιλήψεις τους για τη σχέση Χριστιανισμού και πολιτικής. Η πάγια θέση τους ότι ο Χριστιανισμός μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο και με την πολιτική και ότι «το Ευαγγέλιο δεν είναι ουτοπία, ο Χριστιανισμός καλύπτει όλη τη ζωή του ανθρώπου, όλες τις εκδηλώσεις και τις ανάγκες του επομένως και την πολιτική» συνέτειναν στο να δραστηριοποιηθούν δυναμικά κατά του καθεστώτος.