Νομίζω πρέπει να κοντύνει τα μαλλιά της. Πριν τέσσερα χρόνια, όταν τα είχε κόψει, φαινόταν τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερη. Πάντα μ’ ενοχλεί όταν λένε «δέκα χρόνια νεότερη». Νεότερη σε σχέση με τι; Το βασικό δεν είναι που φαινόταν πιο νέα, μα που είχε βρει την πραγματική της όψη. Εννοώ αυτό που θα πρέπει να κάνουν οι κομμωτές, ή μάλλον οι σκηνοθέτες – να βρίσκουν τη σωστή φυσιογνωμία.

Πάντα σκεφτόμουν πως μοιάζει με κόμισσα. Όταν τεντώνει τα μαλλιά της προς τα πίσω και τα έχει κολλημένα στο κεφάλι, τότε οι ώμοι της ανασηκώνονται, αρχίζει να κοιτάζει διαφορετικά, περπατάει αεράτα και πραγματικά μοιάζει με κόμισσα. Συνήθως όμως είναι αναμαλλιασμένη. Μισοκλείνει τα μάτια της κάτω απ’ τη φράντζα. Κι ούτε που προσέχει πως σουφρώνει τη μύτη της, γιατί συνέχεια νομίζει πως η εμφάνισή της είναι τέλεια.

Τότε, της είχα πει πως αυτό το κούρεμα της πάει και πάντα να κάνει έτσι τα μαλλιά της. Μου απάντησε πως το θεωρούσε πολύ «κυριλέ» κι έμοιαζε με «κόμμωση». Μετά από δυο βδομάδες κατάφερε να τα μαζέψει μ’ ένα απαίσιο πορτοκαλί λαστιχάκι. Οι περισσότερες γυναίκες διστάζουν να φαίνονται όμορφες. Ή ίσως φοβούνται μήπως δείχνουν γελοίες. Τον γνωρίζω καλά αυτόν τον φόβο, γιατί τον είχα νιώσει αρκετές φορές πριν κατακτήσω την τωρινή μου ισορροπία. Νομίζεις πως οι γύρω μειδιούν βρόμικα και νιώθεις σαν να ήρθε το τέλος. Ειδικά όταν καταλάβεις πως στ’ αλήθεια είναι έτσι – πως δεν είναι μόνο μια υποψία σου, μα πραγματικά σε κοροϊδεύουν.

Πόσο αστείο μού φαίνεται τώρα που γνωρίζω την αξία μου. Και ξέρω καλά πόσο αξίζουν οι Άλλοι.

Αυτή και βέβαια είναι δυστυχισμένη, αν και παριστάνει πως δεν είναι. Όπως κάνουν όλοι. Συνέχεια είναι πολύ χαρούμενη. Χαμογελά, ακόμη κι όταν περπατά μόνη της στον διάδρομο. Κι αντί να πει «καλημέρα», χαμογελά ακόμη πιο ευχάριστα. Τρομερό χαμόγελο. Σου ραγίζει την καρδιά από τη θλίψη.

Όμως δεν κάνει φιλοφρονήσεις. Ποτέ δεν θα σου πει κάτι ευχάριστο. Γουρλώνει τα εύπιστα μάτια της κι αμέσως σου λέει το επόμενο αστείο πράγμα που της έχει συμβεί, π.χ. πως της κόψανε το ρεύμα επειδή ξέχασε να το πληρώσει ή πως η γάτα αναποδογύρισε το αναμμένο κερί κι ο άντρας της έκανε φασαρία κι αρνήθηκε να φάει σουτζουκάκια. Πολύ αστείο!

Δεν νιώθω υπεροχή απέναντί της. Το πιο σωστό είναι πως τη λυπάμαι. Νομίζω έχω φτάσει στο επίπεδο που πρέπει να βοηθάω τους άλλους. Γι’ αυτό προσπαθώ να δείχνω κατανόηση. Προσπαθώ να φανταστώ πώς είναι να ξεχάσει κάποιος να πληρώσει το ρεύμα. Και πραγματικά θλίβομαι.

Τώρα τρώει τούρτα. Στο κυλικείο πουλάνε μια τούρτα φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από βαριά κρέμα σοκολάτας με βούτυρο. Ένα κομμάτι είναι αρκετό να σου φράξει όλες τις αρτηρίες για πάντα. Εδώ και καιρό γνωρίζω πως οι άνθρωποι κάνουν τέτοιες πράξεις γιατί υποσυνείδητα θέλουν για κάτι να τιμωρήσουν τον εαυτό τους. Μόνο εγώ ξέρω πόσο μου κόστισε να βγω απ’ αυτόν τον κύκλο.

Ήμουν χοντρό παιδί κι αυτό ήταν κάτι το τρομερό. Το χειρότερο ήταν πως ήμουν χοντρή και στην εφηβεία. Τώρα βέβαια γνωρίζω πως το προκαλούσα μόνη μου στον εαυτό μου, μα τότε δεν το ήξερα. Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί είναι τόσο άδικο. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί μόνο εγώ είμαι χοντρή και φοβάμαι.

Καταφέρνω να απαντήσω με κάτι σαν χαμόγελο, αν και δεν είμαι πολύ καλή σ’ αυτά. Δεν μπορώ να προσποιούμαι τα ψεύτικα πράγματα στα οποία όλοι παριστάνουν πως πιστεύουν, γι’ αυτό κατεβάζω το βλέμμα στο τσάι μου. Το τσάι μου είναι σε κούπα από πορσελάνη που την έχω φέρει από το σπίτι. Δεν είναι κάτι δύσκολο, μα λίγοι το κάνουν. Συνήθως οι άνθρωποι δεν νοιάζονται. Κρατούν με τα δυο δάχτυλα τα καυτά πλαστικά κυπελλάκια που έχουν μαλακώσει και οι πλαστικοί αναδευτήρες ακουμπούν στα μάγουλά τους. Στην τηλεόραση παίζει ποδόσφαιρο και κάποιοι άντρες χαζεύουν την οθόνη. Πίνουν βέβαια. Ζεστή μπίρα ή ζεστή βότκα σε πλαστικά κυπελλάκια.

Κοιτάω το δαχτυλίδι μου. Είναι τέλειο. Να κάτι που δεν είναι πλαστικό.

Τώρα θέλω ν’ αφηγηθώ τι έκανα με το διαμέρισμα.

Το διαμέρισμά μου είναι στην «Πίροτσκα», λίγο πιο πέρα από τα μαγαζιά. Ένα πολύ μικρό δυάρι στον τέταρτο όροφο, αρκετά στενό. Είναι και σκοτεινό, μ’ ένα μπαλκονάκι κουζίνας, ίσα που χωράει να βάλεις τις πατάτες. Τώρα βέβαια δεν υπάρχουν πατάτες, μα λουλούδια. Ορτανσίες. Η τουαλέτα είναι τόσο μικρή, που όταν μπεις δύσκολα κλείνει η πόρτα. Στο λουτρό υπάρχει καθιστή μπανιέρα με φθαρμένα λευκά πλακάκια. Μικρό χολ με διαχωριστική τζαμαρία, όπου μόνο στον έναν τοίχο έχει παράθυρο. Το υπνοδωμάτιο είναι μακρόστενο, χωρίς την πρόβλεψη για διπλό κρεβάτι, μα η μάνα μου κατάφερε κάποια στιγμή να στριμώξει ένα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί μετά ν’ ανοίγει καλά η γκαρνταρόμπα. Το κλιμακοστάσιο είναι στενό και πάντα κατουρημένο από τις γάτες. Όταν οι γονείς μου πέθαναν –κι οι δυο τους μέσα στον ίδιο χρόνο– έβλεπα συνέχεια εφιάλτες, και η απειλή προερχόταν πάντα απ’ το κλιμακοστάσιο. Τότε δεν είχα ιδέα από φενγκ σούι, μα υποσυνείδητα το ήξερα – το κλιμακοστάσιο! Είναι τόσο άσχημα διαμορφωμένο, που κανένας καθρέφτης δεν μπορούσε να βοηθήσει. Χρειάστηκε να χτίσω την πόρτα και να την ανοίξω από την άλλη πλευρά.