1

Μένεις κοντά μου. Στην άλλη άκρη του δρόμου.

Ένας γείτονας –συγγραφέας, όπως εσύ– σου πρότεινε να μου τηλεφωνήσεις.

Είναι καλή οδηγός, επισκέπτεται κάθε εβδομάδα κάποιο νεκροταφείο στον Νότο.

2

Μπαίνεις στο αυτοκίνητό μου, ψηλός, κάτισχνος, διπλωμένος στα δύο σαν χαρτί. Ακουμπάς ανάμεσα στα πόδια σου ένα μαύρο σακίδιο με φερμουάρ. Έβαλες μέσα βιβλία, τετράδια κι έναν φορητό υπολογιστή, ό,τι θα χρειαστείς για να αποσυρθείς στην έρημο.

Ανηφορίζω μαζί σου στους γκρίζους δρόμους.

Απλώνω το χέρι μου στον διακόπτη και αυξάνω την ένταση.

Αρχίζει η βροχή
και η μουσική.

3

Και να, οι δυο μας στο αυτοκίνητο, σε έναν δρόμο με κίτρινη διαγράμμιση.

Ένα ελαφρύ αεράκι στο μέτωπό μου.

Αποκαλύπτονται ωραίες λεπτομέρειες.

4

Πρόσφατα εκδόθηκε ένα βιβλίο σου στην Ιταλία. Επέστρεψες πριν από μία εβδομάδα και το μυαλό σου είναι ήδη στο επόμενο. Αν ήμασταν τώρα στην Ιταλία, λες, θα μιλούσαμε για κάτι σχετικό με τον πολιτισμό. Για την όπερα, για ταινίες ή για κάποιο βιβλίο που διαβάσαμε. Τα χέρια μας θα αντάλλασσαν ελαφριές διακυμάνσεις φωτός.

Αντί για αυτές,
μιλάμε για τα βιβλία που γράφεις. Αρχίζουν πάντα με μια τραγωδία και τελειώνουν με συμπόνια. Μιλάμε για τα παιδιά που θα αποκτήσουμε,
για τα έργα που θα μας ξεπεράσουν, για νεκρές μητέρες,
για τα βράχια της θάλασσας που έσπασαν μέσα μας,
για όσα προσπαθήσαμε να κρύψουμε.

5

Μου αφηγείσαι πώς ξεκίνησες να γράφεις. Ήσουν παιδί. Κάθε πρωί η μητέρα σου σε ρωτούσε τι ονειρεύτηκες, και κατέγραφε το όνειρο με λέξεις στο χαρτί. Στερέωνε τις σελίδες με πινέζα πάνω στην πόρτα. Όταν  ενηλικιώθηκες, μετέτρεψες τα όνειρα σε ιστορίες.

6

Τα λόγια σου είναι βαριά, αργά, μετρημένα, μου χαϊδεύουν το πρόσωπο. Τα μάτια σου είναι στραμμένα στο τιμόνι. Τα δικά μου ακολουθούν το περίγραμμα του σώματός σου.

Το αυτί σου είναι κολλημένο πάνω στο δέρμα. Μικρό κενό ανάμεσα στα γένια.

Φωτοστέφανο φαλάκρας. Στόμα φορτωμένο λέξεις.

Ποιος είσαι ποιος είσαι ποιος είσαι 

Κυρτωμένη πλάτη. Κρυστάλλινο βλέμμα. Παγιδευμένη κόρη. Ασημιά γενειάδα.

Ταριχευμένη επιτύμβια στήλη σε μορφή ηλικιωμένου σώματος.

Συγγραφέας, 
κατά είκοσι έξι χρόνια μεγαλύτερός μου.

Τι ξέρει το σώμα σου. Αυτά που εγώ δεν ξέρω.

Ίσως το να κρατιέσαι με όλη σου τη δύναμη, να παλεύεις με τα χέρια, να κουνάς τη λεκάνη σου μπροστά στον κόσμο, να μένεις ακίνητος, να αντέχεις, να καταλαμβάνεις τον χώρο του δωματίου.

Ποια είμαι ποια είμαι ποια είμαι

Πρωτοετής φοιτήτρια στο Τμήμα Λογοτεχνίας.

Νοικιάζω ένα διαμέρισμα στην πόλη.

Εργάζομαι στο αρχείο της δημοτικής βιβλιοθήκης.

7

Δεν είχα διαβάσει τα βιβλία σου.

Πέντε μυθιστορήματα και ένας τόμος απομνημονευμάτων.

Είσαι αμήχανος, σχεδόν ντροπαλός, όταν απαριθμείς τους τίτλους τους: Η σύναξη των αψύχων, Επίρρημα, Η απομάκρυνση του σώματος, Αλυσοδεμένοι, Βράχια. Έντονοι τίτλοι, αδιάλλακτοι, τραχύ φτεροκόπημα. Συλλαβές που θρυμματίζονται στον λάρυγγα και χείλη που μαλακώνουν μέσα στην κοιλιά μου, σαν εσωτερικό όργανο.

8

Μόνο το τελευταίο έχει εύκολο τίτλο:

Σχήματα λόγου.

Απομνημονεύματα με 176 κεφάλαια. Μία πρωτότυπη επιτομή για την ουσία της γραφής.

9

Τι είμαι εγώ για σένα;

Ίσως

κάποια που υπόσχεται μια ανασηκωμένη φούστα, την παραλία της Μοζαμβίκης, ίσως βαθιά φιλιά, κάποια που υπόσχεται να ψάξει μέσα από τις ρυτίδες ένα νεαρό άγγιγμα δαχτύλων, να ανοίξει διάπλατα τα χείλη και τα πόδια, να γραπωθεί από πάνω σου, να ερωτευτεί, να μην υποχωρήσει. Να σταθεί ακίνητη όταν γέρνεις πάνω από τον λάκκο όπου είναι θαμμένη η μητέρα σου.

10

Μιλάμε για τη μητέρα σου. Αμέσως, εξαρχής. Πέθανε, αναφέρεις, πριν από τέσσερις εβδομάδες.