Ὁ Ἀ. Καρκαβίτσας, ἀφοσιωμένος στὰ ὁράματα τῆς Τέχνης καὶ τῆς Πατρίδας, μὲ ἀγάπη γιὰ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση καὶ τὴ συγκέντρωση λαογραφικῶν πληροφοριῶν, μὲ αἰχμηρὰ σατιρικὴ διάθεση γιὰ τὰ τρωτὰ τῆς ἐποχῆς, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐπαρχίας ἀλλὰ καὶ ἐκείνους ποὺ ζοῦν στὶς ἀπόκεντρες γειτονιὲς τῶν πόλεων, ὑποστηρικτὴς μιᾶς δημοτικῆς γλώσσας χωρὶς ἀκρότητες, πίστεψε στὴν ἠθοπλαστικὴ δύναμη τῆς λογοτεχνίας. Στὸ πλαίσιο αὐτῆς τῆς «παιδαγωγικῆς» ἀντίληψής του γιὰ τὴ λογοτεχνία ἐντάσσεται καὶ ἡ συλλογὴ Διηγήματα τοῦ γυλιοῦ (1922) ποὺ προορίζονταν γιὰ τοὺς στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι μάχονταν ἢ ἐπρόκειτο νὰ πολεμήσουν στὸ μικρασιατικὸ μέτωπο.
Μὲ τὴ Γενικὴ Εἰσαγωγὴ τοῦ Φιλολογικοῦ Ἐπόπτη τῆς σειρᾶς φωτίζεται τὸ πνευματικὸ κλίμα τοῦ τέλους τοῦ 19ου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα.
