Το σώμα είναι το πρώτο και αποφασιστικό πεδίο αυτής της αναζήτησης. Στη «Βιλελμίνη» δεν αποτελεί απλώς το υλικό περίβλημα της ύπαρξης. Είναι το αρχείο της. Δέρμα, αίμα, οστά, πληγές, υγρασία, χαρακιές και σωματικές μεταβολές γίνονται τρόποι καταγραφής όσων η γλώσσα δυσκολεύεται να πει. Ο στίχος «Έχουμε πολύ ταξιδέψει το σώμα σου και εγώ» αποκτά έτσι ιδιαίτερο βάρος. Το «εγώ» δεν ταυτίζεται πλήρως με το σώμα του. Υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη απόσταση ανάμεσα σε εκείνον που βιώνει και σε εκείνο που βιώνεται. Το σώμα είναι συγχρόνως ο τόπος της παρουσίας και ο πρώτος τόπος της ξενιτείας από τον ίδιο μας τον εαυτό. >>>

Η συλλογή πραγματώνει τους στόχους της και αποδίδει το σύνολο των στοχεύσεων όπως γίνονται αντιληπτές μέσω της ανάγνωσης των ποιημάτων. Δημιουργεί ένα οικείο κλίμα με τον δέκτη, ο οποίος κατανοεί τόσο τα βιώματα αλλά και τα οράματα της Βιλελμίνης όσο και τη στάση του ποιητικού υποκειμένου απέναντι σε αυτά χωρίς να παρουσιάζεται καθόλου το μοτίβο της προσωπικής μαρτυρίας ή της τυπικής εξομολόγησης. >>>

Η ποιητική συλλογή «Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης» του Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ συνιστά μια εκτεταμένη λυρική σύνθεση γύρω από τη μορφή της Βιλελμίνης, η οποία υπερβαίνει σταδιακά τα όρια της ατομικότητας και μετατρέπεται σε συμβολικό κέντρο του έργου. Η Βιλελμίνη λειτουργεί άλλοτε ως συγκεκριμένη παρουσία και άλλοτε ως ποιητικό προσωπείο, μέσα από το οποίο ο ποιητής διερευνά τις διαδρομές του έρωτα, της φθοράς, της επιθυμίας, της ταυτότητας και της ανθρώπινης μοίρας. >>>

Ο έρωτας παρουσιάζεται μέσα από ποικίλες εκφάνσεις, οι οποίες συνδέονται άμεσα με το σώμα, τις αισθήσεις, τη φύση και το ονειρικό στοιχείο. Ο ποιητής δεν προσεγγίζει τον έρωτα ως μια στατική ή εξιδανικευμένη εμπειρία· αντίθετα, τον αποδίδει ως κατάσταση ρευστή, συχνά αντιφατική, στην οποία η επιθυμία συνυπάρχει με την απώλεια, τη μοναξιά και την υπαρξιακή αγωνία. >>>