Στον συλλογικό αυτό τόμο, οι συγγραφείς τεκμηριώνουν ότι οι καταστροφές αποτελούν βαθιά κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, τα οποία παράγονται και αναπαράγονται μέσα σε συγκεκριμένα ιστορικά, οικονομικά και αναπτυξιακά πλαίσια. Η αποψίλωση των δασών, η άναρχη δόμηση και η συστηματική υποβάθμιση των φυσικών πόρων, στο όνομα μιας μονοδιάστατης αντίληψης της ανάπτυξης, συγκροτούν το υπόστρωμα της επόμενης «φυσικής» κρίσης, με δυσανάλογες επιπτώσεις στις πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Παράλληλα, αναλύεται η εξέλιξη του κλάδου από τον σεισμό της Πάρνηθας το 1999 έως τις σύγχρονες προκλήσεις, αναδεικνύοντας τη θεμελιώδη διασύνδεση περιβαλλοντικής και κοινωνικής δικαιοσύνης. Το βιβλίο διαρθρώνεται σε δύο μέρη: το πρώτο θέτει τις θεωρητικές και ηθικές συντεταγμένες μιας περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένης Κοινωνικής Εργασίας, ενώ το δεύτερο παρουσιάζει απτά παραδείγματα παρεμβάσεων και εμπειρίες από το πεδίο.

Αποτελεί ένα ουσιαστικό και αναγκαίο εγχειρίδιο που προτρέπει σε βαθύ αναστοχασμό τόσο της θεωρητικής θεμελίωσης της Κοινωνικής Εργασίας όσο και της πρακτικής της εφαρμογής στο πεδίο. Φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς για την ενδυνάμωση των επαγγελματιών που καλλιεργούν και υποστηρίζουν την ανθεκτικότητα των κοινοτήτων, αναδεικνύοντας την Κοινωνική Εργασία σε κομβικό παράγοντα κοινωνικού και οικολογικού μετασχηματισμού. Παράλληλα, συμβάλλει στη διεκδίκηση και οικοδόμηση ενός περιβαλλοντικά δίκαιου και κοινωνικά βιώσιμου κόσμου.