Ο ποιητικός κόσμος της Χριστίνας Κασσεσιάν είναι δομημένος σαν μοντερνιστικό αρχιτεκτόνημα, με έμφαση στην απλότητα των υλικών και την καθαρή γεωμετρία. Όπου τα υλικά είναι μόνο οι λέξεις, λέξεις που φέρουν στις πλάτες τους όλο το βάρος του κόσμου, αναζητώντας την ισορροπία ανάμεσα στη μαγεία και την πραγματικότητα, ανάμεσα στην τάξη και το χάος… Είναι ένας κόσμος όπου η ανθρωπιά, η ταυτότητα, τα έμφυλα φαντάσματα, το βίωμα, το τραύμα, ο έρωτας, η κατάθλιψη, το παιδί που χάθηκε, το παιδί που βρέθηκε, η πόλη και το τοπίο, η μάνα, ο πατέρας, ο παππούς, η γιαγιά, το Δουργούτι, οι Κυριακές και η σκάλα γεννούν το συναίσθημα. Και το ποιήμα χτίζεται, βίαια, ακατάσχετα, ορμητικά∙ αλλά και σταθερά, αρμονικά, περίτεχνα σαν κοφτό κέντημα με βελονάκι, σαν εργόχειρο υφαντό που κλείνει μέσα του μιαν ιστορία, την ιστορία της, την ιστορία του κόσμου…
