Η Ιστορία έχει δείξει ότι η Ελλάδα και η Τουρκία, εξαιτίας της μα­κρόχρονης επαφής τους, αποτελούν ένα σύνολο που διακρίνεται από «συντονισμό» ο οποίος, όμως, τις οδηγεί σε αντίθετες κατευθύνσεις. Και είτε το θέλουμε είτε όχι, η Ελλάδα και η Τουρκία αποτελούν μια ενό­τη­τα της οποίας τα δύο μέλη αλληλοεπηρεάζονται. Εάν εμείς δεν μελε­τήσουμε το έτερο μέλος, τότε πώς θα μπορέσουμε να ιχνη­λατή­σου­με -γιατί είναι πολύ δύσκολο να το γνωρίσουμε υπό τις παρούσες συνθήκες- την εκεί ροή του χρόνου και των γεγονότων ανάμεσα στις δύο χώρες; Ένας από τους τρό­πους ιχνηλάτησης παρουσιάζεται στο παρόν πόνημα υπό την έννοια της συν­θε­τι­κής και συζευτικής μελέτης των γεγονότων που έχουν αντίκτυπο στον εσωτερικό κόσμο του τουρκικού λαού με τα γε­γο­νότα που διαμορφώνουν τον εξωτερικό κόσμο (δηλαδή, την καθημερινότητα) του τουρκικού λαού και τα οποία ονομάζονται «κρατικές πο­λιτικές». Με άλλα λόγια, προσπαθούμε να μελετήσουμε τις νοηματικές σχέσεις που διέπουν το δίπολο «εσωτερικός κόσμος - εξωτερικός κό­σμος» των Τούρκων. Στο σημείο αυτό εισέρχονται οι έννοιες της «ατομικής» και της «συλ­λογικής» μνήμης. Θέματα επί των οποίων έχουν γραφεί πάρα πολλά και μη θέλοντας να πα­ρεκκλίνω από το στόχο της μελέτης μας θα συμ­πυ­κνώ­σω τις έννοιες αυτές ως ε­ξής: η συλλογική μνήμη αποτελεί το σύνολο των αναπαραστάσεων που είναι κοινές στα μέλη μιας ομάδας και πρακτικά αναφέρεται στο παρόν του παρελθόντος και όχι απλώς στην παρουσία του παρελθόντος (Serça, 2025, 75). Δηλαδή η συλλογική μνήμη γίνεται κομμάτι του παρόντος μας στο οποίο και επιδρά.