Οι ιστορίες της ζωής μας είναι συνήθως εύλογες, αλλά όσο κι αν το θέλουμε, όχι πάντα λογικές. Η απόσταση ανάμεσα σ΄αυτήν την προσδοκία και την πραγματικότητα γεννά μια ειδική θλίψη. Λίγη, όχι πολλή. Στις Ιστορίες απλής λογικής και λίγης θλίψης, ένας αφηγητής περιδιαβάζει απορημένος, διασκεδασμένος, και πάντα λίγο θλιμμένος, ανάμεσα σε ιστορίες με υπέρμετρες φιλοδοξίες λογικής, «Κάποιος έπεσε», ενημερώνει απο το πάτωμα την παρέα ο μεθυσμένος «Μάλλον πέθανα», συμπεραίνει ο ξενύχτης ξυπνώντας ανάμεσα σε γαρύφαλλα δώδεκα κιλά χλωρίνη, μαθηματικά υπολογισμένα, απαιτούνται για να λιώσουν οι νεκροί σ΄ένα χωριό της Ηπείρου. Σ΄αυτή τη συλλογή, ο Στέργιος Χατζηκυριακίδης, στέκεται πλάι σε εκείνες κι εκείνους που προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο με τη δική τους, ο καθένας και η καθεμία, απλή λογική. Και καταγράφει αυτή τη λίγη, τόσο ανθρώπινη θλίψη που αφήνει πίσω του το εύλογο καθώς καταρρέει μέσα στο ίδιο του το βάρος.
“Η συνάντησή μου με τις ‘Ιστορίες απλής λογικής και λίγης θλίψης’ ήταν γεγονός τυχαίο. Ακόμη πιο τυχαίο είναι το γεγονός ότι τις παρουσίασα. Όταν μου το ζήτησαν, εγώ κατάλαβα ότι με προσκαλούσαν να παρακολουθήσω την παρουσίαση του βιβλίου, όχι να το παρουσιάσω η ίδια. Τυχαία, επίσης, οι ‘Ιστορίες απλής λογικής και λίγης θλίψης’ με συνάντησαν σε μία δική μου περίοδο, καθόλου απλής λογικής και όχι τόσο λίγης θλίψης. Όπως το λέει και ο τίτλος ενός εκ των διηγημάτων νόμιζα πως ‘Μάλλον πέθανα’, αλλά τελικά έκανα λάθος. Με τις λέξεις του Βαγγέλη, του κεντρικού χαρακτήρα αυτού του διηγήματος, ‘Πέθανα, ημίχρονο, ζω, τελικό’. Τα διηγήματα του Στέργιου τυχαία με βοήθησαν να μην ‘πεθάνω’. Ένας, λοιπόν, λόγος για να διαβάσετε κι εσείς τις ‘Ιστορίες απλής λογικής και λίγης θλίψης’ είναι για να επιζήσετε.
>>>
