Σε μια περίοδο πλήρους ηθικής κατάπτωσης και ιδεολογικού εγκλωβισμού σε στερεότυπα και πεπατημένες αντιλήψεις, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποτινάξεις από πάνω σου τον ζυγό της επιφανείας και της συνήθειας.
Παρ’ όλα αυτά, το διήγημα αποτελεί ένα ωραίο ερέθισμα για την κατάθεση στιγμών που ανατρέπουν τη ροή των γεγονότων, που συμπυκνώνουν μνήμες, απώλειες, έρωτες, σιωπές και μυστικά που βαραίνουν. Θεμελιώδης η διαπίστωση πως το φως δεν προκύπτει αλλά αναζητάται σε κάθε βήμα μας ή σε κάθε περιστατικό που ομορφαίνει ή στοιχειώνει τη ζωή μας.
Έστω κι είναι πολύ δύσκολο να ανασυρθεί από τα ερείπια ενός πάσχοντος πολιτισμού η ουσία της ζωής, μια νέα, φρέσκια ιδεολογία που δεν θα ξεχνά το χθες και τους μεγάλους διανοούμενους του 18ου-19ου αιώνα, αλλά και θα συνθέτει έναν νέο καμβά δημιουργίας, το γεγονός πως η συλλογή αποτελεί κατάθεση ψυχής και ευαισθησιών αποτελεί μια ενθαρρυντική πράξη.