Τα κείμενα αυτού του βιβλίου είναι αφιερωμένα στη μελέτη του ήχου, στη μουσική και στην ποίηση. Θέτουν ως κεντρικό ζήτημα τη σχέση και την αντίθεση ανάμεσα στον οργανωμένο μουσικό ήχο –στο πλαίσιο του δυτικού πολιτισμού του 20ού αιώνα– και στον θόρυβο. Είναι γεγονός ότι στον σύγχρονο κόσμο, με τη ραγδαία εξάπλωση του θορύβου, παγιώνεται ένα δεσποτικό καθεστώς που απειλεί να καταστείλει κάθε έντεχνο ή και «κατανοητό» ήχο. Ο άνθρωπος του καιρού μας αδυνατεί πλέον να περιφρουρήσει μέσα του την εσωτερική εκείνη περιοχή που είναι απαραίτητη για να αναλογίζεται τη ζωή του και για να αφουγκράζεται επίσης τη «μυστικὴ βοὴ […] τῶν πλησιαζόντων γεγονότων», όπως ειδοποιούσε ήδη ο Καβάφης.
Απέναντι σ’ αυτόν τον κίνδυνο της ακουστικής και νοηματικής σύγχυσης, η μουσική τέχνη αντιτάσσει τις δικές της προσφορές, κυρίως την αφύπνιση και τη διαμόρφωση των συναισθημάτων, σύμφωνα με ορισμένους κανόνες και με μια γλώσσα που μπορεί να φθάσει στα μύχια της ψυχής. Αυτή τη γλώσσα θα διερευνήσουμε εδώ.
