σκυφτός σε χάρτινο ανατομείο
ταΐζω μ’ όσα η μνήμη αντέχει
τα λουλούδια μιας σκοτεινής Εδέμ.
Σ’ αυτό τον νεκροφάγο κήπο
ανάμεσα σε σαρκοβόρους θηρευτές —
μωλωπισμοί, δαγκωματιές
σπαράγματα, τριμμένα οστά —
ώσπου με τα πολλά
όσοι αφανίζονται
γίνονται λουλούδια.
Μετά το βραβευμένο Αυτός, ο κάτω ουρανός, ο Γιάννης Αντιόχου επιστρέφει με ένα έργο που διαθλά τον κόσμο ως τόπο μεταπολεμικό. Επικράτεια όχι κυριολεκτική, αλλά υπαρξιακή, ιστορική, πνευματική και άρα γλωσσική. Ποίηση που δεν παρηγορεί μα λειτουργεί ως μαύρο κουτί της ανθρώπινης συντέλειας. Σκηνές πολέμου, σπαράγματα μνήμης, ψηφιακά ίχνη, θεολογικά ρήγματα, σώματα σε κατακερματισμό. Ένα πυκνό αρχείο θραυσμάτων που κινείται στις παρυφές της γλώσσας και της πίστης. Μια ποιητική του τέλους που δεν ζητά κατανόηση αλλά συμπερίληψη στην αμηχανία του παρόντος.
